آخرین محتوا توسط شیوانقش

توی این خوانش، فضاسازیِ عباس معروفی بیشتر برام پررنگ شد؛ این‌که چطور سرما و اندوهِ اون خونه رو جوری تصویر می‌کنه که آدم قشنگ با پوست و استخونش حسش می‌کنه. این بار، غمِ اورهان و کمبودِ عمیقِ محبت مادری بیشتر به چشمم اومد؛ زخمی عاطفی و آشنا توی جامعه‌ی ما که وقتی می‌خوندمش، واقعاً دوباره اشک توی...

🙏🌹

پایان کتاب برای من با نهایت حسرت تموم شد. فکر می‌کنم حسرتِ فرنگیس، در واقع اجابتِ همون عشقِ بزرگی بود که توی دلش داشت انگار تنها راهی که تونست اون عشق رو به انتها برسونه، همین حسرتِ موندگار بود. اما برای استاد ماکان… ماجرا خیلی گرون‌تر تموم شد. از نگاه من، اون نقاشی و اون ابهام‌های توی چشمانِ...

توی این بخش، حس کردم واقعاً داره از فرنگیس سوءاستفاده می‌شه. ناپختگیِ فرنگیس و این‌که چقدر دنبال معنا توی زندگی‌اش می‌گرده و چقدر راحت خودافشایی می‌کنه، خیلی قشنگ و ملموس نوشته شده. فرنگیس درگیر یه سری زخم‌هاست؛ شاید بشه با وجود زخم‌ها هم عاشق شد، ولی رفتار دوپهلوی استاد اصلاً حسِ عشق رو به آدم...

من احساس می کنم فرنگیس بخاطر دیدار اول و برخورد استاد که باعث شد احساس نادیده گرفتن بهش دست بده هنوز هم این زخم رو با وجود عشق همراهش داره چون فرنگیس همیشه درگیر توجهات منفی جامعه و اطرافیانش بوده بخاطر زیبایی هایی که داشته. در صورتی که برخورد استاد چندان هم بد نبود.

چیزی که توی این بخش برای من خیلی جالب بود، احساس فرنگیس نسبت به استاد بود؛ احساسی که مدام بین دوست داشتن و نفرت نوسان داره. به نظرم همین نشون می‌ده که عشق، اون‌طور که بزرگ علوی تصویرش کرده، یه احساس صاف و یکنواخت نیست، بلکه پر از تضاد و کشمکشه. من حس کردم بزرگ علوی عشق رو خیلی واقعی نشون داده؛...

بله بی صبرانه منتظر تعیین قسمت بعد توسط شما هستم.

تا اینجای کتاب، بیشتر از همه بازم خودِ راوی برام پررنگ بود؛ حس می‌کنم آدم‌ها رو از زاویه‌ی کمبودها و حسرت‌های خودش می‌بینه. یه چیز دردناک برام فرنگیس بود، اینکه وقتی کنار آدمای بالاتر از خودش قرار می‌گیره، یه جور احساس ضعف می‌کنه. جالبه که نگاه راوی هم قبل و بعد دیدن فرنگیس کلی تغییر می‌کنه...

سلام به همه. راستش من نمی‌خوام بگم دارم کتاب رو تحلیل می‌کنم، چون فکر می‌کنم هنوز در اون جایگاه نیستم بیشتر دارم برداشت شخصی‌م رو می‌گم. تا اینجای کتاب، چیزی که بیشتر از همه توجهم رو جلب کرد خودِ راوی بود، نه فقط ماجرای استاد. برای من راوی یه آدمیه که انگار یه جور خلأ درونی با خودش حمل می‌کنه و...