نتایح جستجو

باید خوشحال می‌بودم که امروز توی شرکت روز شلوغی داشتن؛ وگرنه با اون برخوردی که از برادر تینا دیدم، قطعاً رسوا می‌شدم. پاهام رو لبهٔ صندلی گذاشتم و زانوهام رو بغل گرفتم. «تینا دختر خوبیه. شیطون هست؛ اما اهل درس خوندن هم هست.» یاسی خندید و با هیجان کف دست‌هاش رو به هم کوبید. «می‌دونستم از تینا...

نگاهم به شعله‌های آتیشی بود که توی آتشکده، حسابی شعله‌ور بودن. توی زندگیم یه اشتباه بزرگ کردم و حالا کسی که نجاتم داده‌ بود رو باید دوباره ببینم و تحقیر بشم! چرا؟ واقعاً چرا باید اون شخص، دوست و همکار هومن و یاسمن باشه؟ اگه به گوش بچه‌ها و بعد هم به گوش مامان برسه، حتماً مامان خیلی ناراحت میشه...

ببخشید نمیدونستم🙏🏻 فردا پارت نمی‌ذارم❤️

https://forum.cafewriters.xyz/threads/45092/post-499472 سلام عزیزم چهار پارت جدید اپلود شد

صدام می‌لرزید و حالا از شدت استرس، پلک راستم می‌پرید. «آقای‌ رستگار! بابت اون شب، هم ممنونم و هم متأسفم... لطفاً... لطفاً دیگه دربارهٔ اون شب حرفی نزنین.» جلو اومد و تقریباً نوددرصد فضای خالی بینمون رو اشغال کرد. با لحن طلبکارانه‌ای در جوابم گفت: «شرمنده که ناراحت‌تون کردم سرکارخانم! حقیقتش...

دست به سینه شد و سرش رو بالا گرفت. «نمی‌دونم سرکارخانم. من توی یه نگاه شناختم‌تون و برام عجیبه که شما من رو یادتون نمیاد. شاید توی اون حادثه آسیی به سرتون وارد شده، هوم؟» احساس بدی همهٔ وجودم رو تسخیر کرد. قدمی جلوتر اومد. سرش رو به طرفم خم کرد و خیره به نگاه ترسیده‌م، لب زد: «فکر نمی‌کردم به...

لبخند خجولی روی صورتش نشست و در حالی که به بدنش پیچ‌و‌تاب می‌داد، گفت: «همه میگن اتاقم خیلی شلوغه، حتی گاهی دلشون رو می‌زنه، ولی من عاشق رنگ قرمزم! فکر کنم شما هم دوستش ندارین.» لبخندم رو به روش پاشیدم. «فوق‌العاده‌ست عزیزم. مهم اینه خودت دوستش داری.» به میز مطالعه‌ تکیه داد و ازم خواست روی...

«واو! جالبه.» خودش رو جلو کشید. چشم‌های مشتاقش بین اجزای صورتم چرخید. «میشه بپرسم چند ساعت در روز درس می‌خوندین؟» گوشۀ لبم رو به دندون گرفتم. درس خوندن برای من، راهی بود تا از محیط خفقان خانه و خانواده دور بشم؛ برای همین، همیشه سرم توی درس و کتاب‌هام بود. خم شدم و لیوان رو روی میز گذاشتم. «زیاد...

ممنون عزیزم حتما

سلام يگانه عزيزم. ممنونم بابت نظراتت خيلي باارزشه:giggle: چون م‍ژده دچار افسردگي شده و ادم منزوي بود، اطرافيان سعي داشتن از طريق بيان خصوصيات مثبتش بهش روحيه بدن كه حق باتوئه شايد يه جاهايي ناخواسته زياده‌روي شده كه سعي مي‌كنم اصلاح كنم. براي ادامه‌ي قصه هم ماجرا و چالش‌هاي جالبي داريم اميدوارم...

سلام پناه عزيزم. ممنونم بابت نظراتت. اميدوارم در ادامه هم قصه جذبت كنه و از روند ماجراهايي كه در پيشه خوشت بياد. بابت كمك‌ها و راهنمايي‌هات هم ممنونم زيبا :two_hearts:

به نام خدا نام رمان: سایه‌نواز نام نویسنده: فاطمه امینی ژانر رمان: عاشقانه، اجتماعی خلاصه: این بیست‌ و پنج سال، زندگیِ آمیخته به بی‌اعتمادی را برایش به ارث گذاشته بود. او در پس عبور از تاریکی‌های ناتمامِ مسیرش به سایه‌ها پناه برد و با سایه‌اش، بی‌صدا به نزدیکانش، نزدیک شد. این بار اما عشق از...

https://forum.cafewriters.xyz/threads/45092/post-498982 سلام قشنگم پارت ۴۱ و ۴۲ بارگذاری شد. پیشاپیش ازت ممنونمt-icon12

سؤال یهویی من باعث تعجبش شد؛ اما خیلی سریع به خودش اومد. شونه‌هاش رو بالا انداخت. «والا چی بگم؟ تا جایی که یادم میاد از بچگی به من گفتن خانم دکتر! همش درس خوندم و نمره و معدل بالا گرفتم، ولی راستش رو بخواین گیج شدم. خودم هم نمی‌دونم چی می‌خوام. از طرفی هم بی‌انگیزه‌م!» گوشم به حرف‌های تینا بود...

ماشین هومن متوقف شد. گوشهٔ لبم رو به دندون گرفتم و مسیر نگاه هومن رو دنبال کردم؛ یه خونهٔ ویلایی، با درهای بزرگ مشکی. سال‌ها تجربهٔ کار داشتم؛ اما استرسی که امروز به جونم افتاده بود، من رو یه آدم تازه‌کار نشون می‌داد و این رو اصلاً دوست نداشتم. «مژده! من راجع به تو و رزومهٔ خوبت چیزی نگفتم. به...

ممنون از شما عزيزم خسته نباشي :gol narenji:

https://forum.cafewriters.xyz/threads/45092/post-498765 ممنون عزیزدلم پارتها ویرایش شدن. پارتهای جدید هم با نهایت دقت اپلود شدن امیدوارم سوتی نداده باشم:ROFLMAO: پارت ۳۸ تا ۴۰

به سمت میز ناهارخوری رفتم و با گذاشتن ظرف قیمه، میز غذام رو کامل کردم. به سمت بقیه که روی مبل‌ها، با فاصله از میز نشسته بودن، چرخیدم و گفتم: «بفرمایین ناهار.» بلافاصله بلند شدن و به سمتم اومدن. با تعجب نگاهشون بین صورت من و میز خوش‌رنگ و لعابم چرخید. روناک سوتی کشید و گفت: «مژده‌خانم چه کرده!»...

بغضم رو قورت دادم و آیکون پیامک رو باز کردم. ثانیه‌ها برام طولانی و نفس‌گیر می‌گذشت تا زمانی که پیام‌ها رو باز کردم و خبر قبولی‌شون توی بهترین رشته و دانشگاه‌ها رو خوندم. از خوشحالی جیغ کشیدم و خودم رو توی آغوش مامان انداختم. «الهی قربونت برم! دیدی گفتم الکی استرس داری؟» با هیجان از روی مبل بلند...

تنها صدایی که به گوشم می‌رسید، صدای تیک‌وتاک ساعت بود. اواخر شهریورماه بود و آسمون زودتر از روزهای قبل تاریک می‌شد؛ اما حتی حال روشن کردن لوستر یا مهتابی رو هم نداشتم و فقط نگاهم به صفحهٔ موبایلم بود. اگه بهم خبرش رو نمی‌دادن، چی؟ این‌جوری می‌تونستن نبودنم رو تلافی کنن! هرچند بعید می‌دونستم...