تاحالا شده به داشته هایی کوچیکی در عین حال بزرگ که داری فک کنی (من همیشه بهش فک می کنم)
به خانواده ام
به پاهایی که باهاش راه میری
به چشمایی که باهاش می بینی
حتی به قلبی که موقع ناراحتی و.. گاهی درد میگیره
به بینی که باهاش نفس می کشی
به دستایی که باهاش میتونی هر کاری کنی
به طرز تفکر مثبتی...