نتایح جستجو

خودم مراجعینم زیاد نبودند و وقت کافی داشتم. پاسخ پیام مراجعی به نام الهام را می‌دهم و لحظه‌ای غرق زندگی‌ِ الهام می‌شوم. او دیوانه‌وار عاشق همسرش بود و یک دختر 4 ساله هم داشتند. مشکل این‌جا بود که همسرش از تولد دخترکش تا کنون بنابر دلایلی که خودش هم نمی‌توانست بفهمد، از آن‌ها فاصله گرفته است...

بی‌ آنکه چشم از نمایش‌گر سینما بگیرد با لحنی ناخوشایند گفت: «بله خانم محترم مطمئنم. حالا هم اگه میشه بفرمایید و اجازه بدید به ادامه تماشای فیلم برسم.» از لحن کنایه آمیزش هیچ حسی به من دست نداد. من فقط آن «مطمئنم» گفتنش را شنیده بودم. دیگر نمی‌توانستم روی پاهایم بند شوم. ناتوان روی صندلی فرود...

اول صدای ساحل که داشت از او می‌خواست آیپدش را لحظاتی به او قرض بدهد و سپس صدای خودش پیچید: «ماه! من خونه‌ی ساحلم... زنگ زدم بگم دیرتر میام و اگه تنها خونه راحت نیستی بیا پیش ما.» قفل کرده بودم هم جسماً هم روحاً! سعی کردم نفس عمیق بکشم. یکی کارساز نبود و چند نفس عمیق پی‌درپی کشیدم تا توانستم به...

در همین حین صدای در خانه مرا از جا پراند. با خستگی به طرف در خانه رفتم و از چشمی نگاه کردم که چه کسی است. عادت همیشگی‌ام بود که اول نگاه می‌کردم ببینم پشت در چه کسی است و سپس در را باز می‌کردم. پشت در دلوین بود. بی‌درنگ در را باز کردم و گفتم: «وای دلی، چه خوب که ان‌قدر زود اومدی خونه.» چشمانش...

آرام با بغض و اشک لب می‌زنم: «من کلی آرزو دارم مازیار؛ ولی حس نمی‌کنم بتونم بهشون برسم.» عمیق نگاهم می‌کند و می‌پرسد: «دوست نداری بری دنبال آرزوهات؟» با اطمینان می‌گویم: «نه من حس میکنم از زندگی جا موندم، دیگه بهش نمی‌رسم.» این‌بار برعکس دیگر مواقع، چیزی نمی‌گوید و او به جای من سکوت می‌کند...

سؤالی نگاهم کرد و پرسید: «می‌دونی چرا این حس بد بهت دست داد؟» سرم را به نشانه منفی تکان دادم که گفت: «چون تو زیبایی... و این زیبایی رو باور داری. من نمی‌گم اشخاصی که مُدام در حد این‌که با آرایش روی صورتشون ماسک طراحی می‌کنن زشتن نه، اصلاً همچین دیدگاهی ندارم؛ ولی فقط همین رو می‌دونم که هرکسی که...

در همین حین صدای زنگ موبایلم بلند شد و از کیف کوچکِ رنگ و رو رفته‌ی کرمی‌ام که وقتی در این زندگی جدید وارد شده‌ام از زندگی قبلی همراهم بود، بیرون می‌کشم و به صفحه‌ی موبایل نگاه می‌کنم. دلوین است. خطاب به مازیار می‌گویم: «باید جواب بدم. ببخشید.» لب می‌زند: «راحت باش عزیزم.» با لبخند تماس را...

آرام می‌گویم: «اوه نه اصلاً خسته نشدم، بلکه بیشتر مشتاق شنیدن شدم. یا بهتره بگم بیشتر مشتاق خوندن.» نگاهش گیج نیست، فقط سؤالی‌ست. ادامه می‌دهم: «مازیار تو یه طوری هستی که... نمی‌دونم چطور دقیق توصیف کنم؛ ولی مُدام دلم می‌خواد مثل یه کتاب بخونمت، یه کتاب قطور که تا آخرین لحظه عمرم تموم نشه.»...

سلام مجدد. درخواست مشاور برای اون یکی رمانم😶

تولدت خیلی خیلی خیلی مبارررررک🧡✨🎂

@malihe 🫠

سلام عزیزدل. این حرفتون باعث میشه خیالم تا حدودی راحت بشه و بدونم دارم راه رو درست میرم✨ وای بر من😭 گزینه دوم رو یه مدت روش کار کردم، دیدم حیفه. دوباره بیخیالش شدم برگشتم سر گزینه اول. حالا بازم شک دارم ولی سعی میکنم روش دقیق‌تر تمرکز کنم. متوجهم گلم من ازت عذر میخوام که زیاد پارت میذارم...

سرم را تکان دادم و گفتم: «بعضیا هم خوب نقششون رو بازی می‌کنن. ان‌قدر که حتی اگه از درون مُرده باشن بازم نقش زنده‌ها رو در حد اسکار عالی بازی می‌کنن.» اشاره‌ام به خودم و امثال خودم بود و او چه می‌دانست من چه‌ها از سر گذرانده‌ام. «می‌دونی ماهوا، به‌نظرم ما همه آدما بیشتر از این‌که زندگی کنیم، فقط...

برای چند لحظه هوای دورم سنگین شد. از کجا فهمیده بود من می‌ترسم؟ با جبر لب زدم: «از قضاوت شدن. از این‌که یه روز کسی که دوستش دارم بفهمه من خیلی چیزا نیستم که باید باشم.» آرام سرش را تکان داد و آرام‌تر گفت: «من اگه کسی رو دوست داشته باشم، به‌خاطر چیزایی که هست دوستش دارم، نه چیزایی که باید باشه.»...

سپس کتابی برداشت و دستش را راهنمایی‌وار به سمتی گرفت و اشاره کرد که بنشینیم. امروز پیراهن قهوه‌ای‌اش را با چشمانش ست کرده بود و من بی‌خبر از همه جا، لباسم را هم‌رنگ چشمانش انتخاب کرده بودم. نشستیم و چشمم خورد به عنوان کتابی که دستش بود. «همه می‌میرند» اثر سیمون دوبووار. صفحات کتاب را ورق می‌زند...

خستگی و سنگینی‌ام بیشتر شده بود و شانه‌هایم به شّدت درد می‌کردند. کلافه از جایم بلند می‌شوم. بهتر است کمی بخوابم تا حالم جا بیایید. ال‌‌سی‌‌دی را خاموش می‌کنم و کنترل را پرت می‌کنم روی کاناپه. فنجان چای‌ام را هم می‌گذارم روی میز و بدونِ نوشیدن رهایش می‌کنم. می‌روم اتاقم، روی تختم ولو می‌شوم و...

@malihe

سلام و دروود. درخواست نقد https://forum.cafewriters.xyz/threads/43625/

تولدتون مبارک💫

سلام عزیزدل بله. دوتا مشکل دارم برای غایت وهم ماهوا. اولی درباره ژانرهاشه حس میکنم تراژدی به اندازه کافی اعمال شده ولی ترسناک و عاشقانه اصلاً به اندازه کافی و چشم گیر نیست خصوصا ترسناک. راهنمایی میخوام که چطور و چیکار کنم که بتونم وحشتش رو دوچندان کنم؟ دوم درباره پایان رمانه که دچار مشکل شدم...