نتایح جستجو

فراق و دوریت دیوانه ام کرد چو مجنون راهی ویرانه ام کرد چنان داغی به دل ماند از جدايي که با هر آشنا بیگانه ام کرد

تنت همچون گلی زیبا و نیکوست / عزیزم ، بهترین ، میدارمت دوست صدایت همچو آواز قناریست / بگو بی تو چگونه میتوان زیست

ﮔـــﺎﻫﯽ ﻋﻤﺮ ﺗﻠﻒ می شوﺩ ؛ ﺑﻪ ﭘـــﺎﯼ ﯾﮏ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮔـــﺎﻫﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻠﻒ می شود ؛ ﺑﻪ ﭘـــﺎﯼ ﻋﻤﺮ

من سالهای سال مُردم تا این که یک دم زندگی کردم تو می توانی یک ذره مثل من بمیری؟

ساعتهــــا به این می اندیشم ، که چرا زنــــده ام هنـــوز مگـه نگفتـــه بــودم بی تــــو میمیرم خدا یادش رفته است مرا بکشــــد یا تــــــو قرار است برگردی

میدونی درد یعنی چی ؟ درد یعنی برم سر قبرش آروم اشک بریزم بگم دوسش دارم چون فکر میکردم برای گفتنش به اندازه کافی وقت دارم

تنهایی ما غمگین است درد دوری به دلم سنگین است یاد ایام گذشته به دلم زنده بادا که چقدر رنگین است

آدمی که تنهاست از بی عرضگیش نیست خسته شده از بس برای دیگران جنگیده و فهمیده ارزشی ندارن

یک نفر نیست بی من بودن را به یادت بیاورد گوش غرورت را بپیچاند بزند سر شانه ی دلت وآرامش صدایت را به حال پریشان من برساند یک نفر نیست بیادت بیاورد تنهایم بیادت بیاورد تنهایی

حرف های من بماند برای بعد دلخوری هایم..دلتنگیهایم…و تمام اشک هایم تو از خودت بگو با او چگونه میگذرد که با من نمیگذشت

فراموش کردن هیچ کس سخت نیست کافیست کمی صبر کنی آدم ها خودشان ثابت میکنن که لایق فراموشی اند

صندوق صدقات نیست دل من که گاهی سکه ای محبت در آن بیندازید و پیش خدای دلت فخر بفروشی که مستحقی را شاد کرده ای

خیلی سخته که برای دیگران مثل کوه استوار باشی اما تو خودت آروم آروم بشکنی

او رفت و انتظارش باقیست پشت قدمش عبور اشکم جاریست ای کاش بداند که پس از او عمری در خلوت من همیشه جایش خالیـــــست

نه اینکه حرفی نباشه هست، خیلی هم هست اما دل شکسته ها خوب می دانند غم که به استخوان برسه میشود سکوت

من هر روز تلاش می کنم که در خاطرم بماند و تو هر روز تلاش می کنی که فراموش کنی چه بلاتکلیفند خاطراتمان

به مانند شیشه شکستنم آسان بود ولی…. دیگر به من دست نزن این بار زخمیت خواهم کرد

تکرار مسواک زدن در همه شبها ، دندانها را سفید میکند و تکرار خاطرات در همه شبها ، موها را

باید کسى را پیدا کنم که دوستم داشته باشد! آنقدر که یکى از این شب هاى لعنتى، آغوشش را براى من و یک دنیا خستگىام بگشاید… هیچ نگوید… هیچ نپرسد… فقط مرا در آغوش بگیرد… بعد همانجا بمیرم… تا نبینم روزهاى آینده را… روزهایى که دروغ مىگوید!!! روزهایى که دیگر دوستم ندارد!!! روزهایى که دیگر مرا...

وقتي دلم به درد مياد و کسي نيست به حرفهايم گوش کند، وقتي تمام غمهاي عالم در دلم نشسته است، وقتي احساس مي کنم دردمند ترين انسان عالمم… وقتي تمام عزيزانم با من غريبه مي شوند… و کسي نيست که حرمت اشکهاي نيمه شبم را حفظ کند… وقتي تمام عالم را قفس مي بينم… بي اختيار از کنار آنهايي که دوسشان...