نتایح جستجو

*** دیگر جانی برایش نمانده بود، دیگر تظاهر به خوب بودن نمی‌کرد، دیگر، دیگران برایش مهم نبودند، دیگر به اجبار لبخند نمی‌زد، او دیگر مرده بود! نفس می‌کشید ولی در ثانیه به ثانیه زندگی‌اش او چندین بار مرده بود!

*** اشک نمی‌ریخت، تنها نگاه می‌کرد. سکوت کرده بود، هیچ نمی‌گفت و باز نگاه می‌کرد. به پچ‌پچ‌های خانم‌های مسن کوچه‌های شهرشان نگاه می‌کرد، به حرف‌های پشت سرش گوش می‌داد، به اشاره‌های با چشم خانم و آقا‌های کوچه‌ی خود عادت کرده بود، دیگر نایی برای بحث و دعوا نداشت. به آن‌ها گوش می‌داد، نگاه می‌کرد...

*** نقابی خندان به سیمای خود کشیده بود. از درون همانند کودک خردسال ضربت خورده بود. اشک‌هایش را پشت نقاب خود پنهان کرده بود، وقتی اشک می‌ریخت کسی از او نمی‌پرسید چرا؟ کسی نمی‌پرسید چه به حال روز او آمده! کسی نمی‌پرسید چه شده که این‌گونه به هم ریخته. آن‌ها تنها حرف‌های خود برایشان مهم بود، این‌که...

*** موهای او در جوانی سپید شد، در آینه‌ی مشت خورده از حرف‌های مردم به خود نگاه انداخت. او قاتل بود، نه قاتل جان دیگری، نه! تنها قاتل حرف‌هایش بود. او کلماتش را به دار آویخته بود. مبادا چیزی بگوید که کسی ناراحت شود. همه به فکر حال خود بودند و او به فکر حال دیگران! او تنها می‌خواست با کسی کمی حرف...

*** او آرام‌ آرام مرد! او را کشتند جسمش زنده بود، اما قلبی دیگر برایش نمانده بود. نفس می‌کشید ولی دیگر شاد نبود. او را کشتند، با حرف‌هایشان، با ندیدن‌هایشان، با گوش‌ نکردن‌هایشان! او را کشتن ولی برایشان مهم نبود، دیدن که چگونه جان می‌دهد. دیدن که دست‌هایش یخ می‌کند! آن‌ها دیدند ولی برای...

*** او خسته بود! آری او خسته بود! از مردمان زنده‌کش مرده پرست از دورویان، از پچ‌پچ یواشکی، از هیس‌های تکراری، از چشم‌های اجباری، از امید‌های تو خالی، از آرزوهای پوشالی، از خواستن و نرسیدن‌های طولانی، از همه! او تنها خسته بود!

*** همیشه خسته بود! خسته بود نه خسته از کار، نه خسته از تلاش، نه خسته از دویدن و نرسیدن! او، خسته بود. از تمامی آدم‌هایی که او را قضاوت کردند، از تمامی آدم‌هایی که به او خندیدن، از پچ‌پچ‌های یواشکی راجب خود، از هیس‌های فراوان، از سکوت‌های همیشه پابرجا، خسته بود. از همه!

خواب hvlk_82

*** او هیچ گناهی نداشت، تنها گناه او دختر بودن بود! چشم‌هایی که ندانسته او را قضاوت کردند، لسان‌هایی که ناسزا گفتند. کدامشان را بی‌خیال شود؟ برای کدام یک اشک بریزد؟ مگر می‌شود، باشی ولی از وجود خود سیر شوی؟ چطور می‌شود باشی ولی خسته شوی؟

*** رژلبی قرمز بر ل*ب می‌زند، نگران قضاوت‌هایی می‌شود! نگران فحل‌هایی می‌شود که می‌گویند آن‌ها گناهی ندارند. اشکش‌ جاری می‌شود، می‌ترسد از آدم‌هایی که از خدا نمی‌ترسند! می‌ترسد از همه!

*** به دار آویخت کلماتش را، قاتل لبخندش شد زیرا که او یک دختر بود! موهای مشکی‌‌اش در جوانی سپید شد. بیشتر از سن خود می‌فهمید، جان و عقلش دهه‌ها با هم فرق داشتند. شادی‌اش مرد و گورستان آن نیز پیدا نشد.

*** صدایش را خفه کرد که مبادا فحل دیگری آن را بشنود. لبخندش را دار زد که مبادا بشری او را قضاوت کند. در آخر غمگین شد، گریست، پیر شد، موهایش سفید شد. گفتند: هیچ نیست شاید عاشق کس دیگریست! فحل: مرد

بسم خالق حق عنوان: سلیله‌های ایرانم ژانر: تراژدی، اجتماعی تگ: شاخص دلنگار: توکا راد دیباچه: برای اولین بار فریاد کشید برای دل کوچک شکسته‌اش برای چشم‌های پر از اشکش برای لبخند زورکی‌اش برای همه‌ی آن چیز‌هایی که ندارد؛ و در آخر برای لبخندش! سلیله به معنای دختر هست. سلیله‌های ایرانم یعنی...

زن جوان مستقیم در چشم‌هایم نگاه می‌کرد. آن نگاهِ کنجکاو، طولانی و بی‌فاصله… ازش خوشم نمی‌آمد. دلربا مثل فنر بالا و پایین می‌پرید: «بگید دیگه.» زن جوان گیاه‌ها را روی سنگ کنار در گذاشت و رو به دلربا گفت: «خوب کیه؟ اهل ده نیست.» بعد برگشت سمت من؛ نگاهش آرام اما تیز بود: «تو کی هستی عزیزم؟ اهل...

دیگر جانی در پاهایم نمانده بود. آن‌قدر مرا کشان‌کشان با خودش برده بود که انگار عضله‌ای در بدنم سالم نمانده باشد. یک‌باره ایستاد. خودش هم نفس‌نفس می‌زد؛ معلوم بود هیجانش به جان خودش هم رحم نکرده؛ اما چرا؟ مرا قرار بود به چه کسی نشان بدهد؟ به خانه‌ای کوچک رسیدیم. همه‌ی خانه‌ها حیاط داشتند اما در...

دلربا لبخندش پررنگ‌تر شد و آرام از کنارم گذشت. کوزه را مثل چیزی مقدس بغل کرده بود؛ سنگینی‌اش روی دست ظریفش کاملاً پیدا بود. تازه می‌فهمیدم چرا زن‌های روستا کوزه بر سر می‌گذاشتند. راه آب این‌همه دور بود؟ یعنی تایه هم این‌طور آب می‌آورد؟ یا باپیر؟ این‌ها چطور با این همه سختی زندگی را سر می‌کردند؟...

سلام درخواست انتقال به متروکه...

بلندتر از قبل فریاد زد: «تو وقتی وارد ده شدی یعنی شدی برده من، یعنی… .» دیگر چیزی نمی‌شنیدم. از شدت عصبانیت رگ‌های گردنم می‌پرید. مردم چطور سال‌ها این مرد را تحمل می‌کردند؟ من هم بلندتر از او، با خشمی که از استخوان‌هایم بیرون می‌زد، داد زدم: «وقتی داری با من صحبت می‌کنی صدات رو بیار پایین خان،...

بی‌خیال، به داخل قدم گذاشتم. درست فکر می‌کردم؛ این‌جا هیچ شباهتی به خانه نداشت، بیشتر شبیه روستایی کوچک در دلِ عمارت بود؛ پله‌هایی از سنگِ مرمر، اتاق‌های کوچک و بزرگ، خدمه‌های جوان و پیر که در رفت‌ و آمد بودند. با وارد شدنم، همه‌ی نگاه‌ها سمت من برگشت. به این نگاه‌های سنگین و آلوده‌ی قضاوت عادت...

سلام درخواست انتقال به متروکه https://forum.cafewriters.xyz/threads/34853/