نتایح جستجو

سلام وقت بخیر در خواست تگ دارم. https://forum.cafewriters.xyz/threads/39775/

سلام عزیزم راستش من خودم تازه کارم ناظرم گفت توصیفاتم باید بهتر بشه.( هر دو هم فضاسازی و هم شخصیت پردازی)

فقط چند قدم دیگر مانده بود تا به بالای تپه برسم که ناگهان پاهایم لغزید. زمین زیر پایم خیس و لغزنده بود؛ جیغی از گلویم بیرون پرید و با تمام توان به سطح زبر تپه چسبیدم. - خدایا... من هنوز نمی‌خوام بمیرم! هنوز جوونم، خواهش می‌کنم کمکم کن! با هزار بدبختی، دست‌های زخمی و لرزانم را در شکاف‌های سنگ...

باید زخم گرگ زخمی را می‌بستم؛ خون مثل رود باریک از پاهایش جاری بود. نگاهم روی شلوار داغان و پاره‌پاره‌ام افتاد. با آهی سنگین، انگار تمام خستگی دنیا روی شانه‌هایم ریخته باشد، خم شدم و با دست، پاچه‌ی شلوارم را تا زانو پاره کردم. پارچه را محکم دور زخم پیچیدم تا خونریزی بند بیاید. یاد مادرم افتادم؛...

با ترس و لرز قدم‌هایم را دنبال سایه‌ی گرگ بزرگ گذاشتم. انگار یک ساعت تمام گذشته بود و من همچنان پشت سرش می‌رفتم. پاهایم تیر می‌کشیدند، زانوهایم می‌لرزیدند، نفس‌هایم بریده بود. - وای خدا... پاهام درد می‌کنه، دیگه جون ندارم. آدم نیست حداقل بپرسم کجا داره می‌ره؟! تا کجا می‌خواد منو بکشه؟...

سلام وقت بخیر، برای بهتر شدن قلم و توصیفات چیکار باید بکنم؟

زبان توله‌ها از دهانشان بیرون افتاده بود و نفس‌های تندشان همراه با برق دندان‌های وحشتناکشان، قلبم را بیشتر می‌فشرد. گرگ بزرگ از میانشان گذشت؛ قدم‌های سنگینش زمین را می‌لرزاند و هر لحظه بیشتر به من نزدیک می‌شد. با وحشت عقب رفتم اما تعادلم را از دست دادم و محکم روی زمین افتادم. سایه‌ی عظیمش روی...

نور تیز خورشید از لابه‌لای شاخه‌های درختان چشم‌هایم را می‌زد. صدای آواز پرنده‌ها مثل نوایی آرام در گوشم پیچید. هجوم افکار به ذهنم، همه‌چیز را یادم آورد؛گرگ... حمله... و بعد سیاهی مطلق. با وحشت چشم‌هایم را باز کردم و یک‌باره نشستم. - اینجا دیگه کجاست؟! نگاهم را به اطراف چرخاندم؛ تا چشم کار...

محکم به داخل هلم دادند؛ بدنم با زمین سرد و خاکی برخورد کرد. صدای بسته شدن در و قفل شدنش مثل پتک روی سرم فرود آمد. با نفس‌های بریده از جا بلند شدم و فریاد زدم: - هوی! در رو باز کنید! کَرید مگه؟ گفتم بیاید در رو باز کنید! مشت‌هایم را با تمام توان به در می‌کوبیدم؛ صدای کوبیدن درب در فضای خالی...

ناگهان صدای "پیس‌پیس" آرامی سکوت سنگین طویله را شکست. گردنم را چرخاندم سمت سوراخ پوسیده‌ی در و چشم‌هایم به کلویی افتاد. این اینجا چی کار می‌کنه؟! کلویی، نماینده‌ی محبوب کاترین، نور چشمش، و البته دشمن قسم‌خورده‌ی من بود. با اخم پرسیدم: -‌ چیه؟ اینجا چی می‌خوای؟ کلویی با خونسردی گفت: -...

تامس با اخم و صدایی جدی گفت: - چرا حواست رو جمع نمی‌کنی که آخرش اینجوری نشه؟! با حرص جواب دادم: - تامس! تقصیر من نبود که! این بی‌شعور آب یخ خالی کرد روم، منم عصبانی شدم افتادم دنبالش! جولیا با صدایی آرام اما محکم میان حرفمان پرید: - باشه دیگه، انقدر بحث نکن. کارت رو بکن. چند دقیقه دیگه...

با همان لباس خواب‌های چروک و موهای ژولیده، مثل دیوانه‌ها دنبال آنا در محوطه می‌دویدم و هر لحظه زیر لب فحشی نثارش می‌کردم. صدای خنده‌هایش مثل پتک روی اعصابم می‌کوبید. ناگهان فریاد گوش‌خراشی فضا را شکافت. سر جایم میخکوب شدم. آرام برگشتم و پشت سرم را نگاه کردم و با چیزی مواجه شدم که از هر کابوسی...

با استرسی که هنوز مثل خوره به جانم افتاده بود، دست لرزانم را روی صورتم کشیدم؛ پوستم خیس و نمناک بود. لحظه‌ای مکث کردم. این... اشکه؟! لعنتی! کابوس وحشتناکی بود. هنوز شوک و ترس مثل موجی در رگ‌هایم می‌دوید و بدنم بی‌وقفه می‌لرزید. از تخت بلند شدم؛ پاهایم مثل شاخه‌های بید لرزان، مرا به سمت پنجره...

بعد از خوردن شام با خستگی فراوان به سمت اتاق‌هایمان حرکت کردیم. با خستگی روی تخت زوار دررفته‌ام دراز کشیدم که جیرجیری کرد، انگار او هم خسته و شکسته بود. سرم را روی بالشم گذاشتم که به یک دقیقه نکشیده خواب چشم‌هایم را ربود. *صدای خشن مرد ناشناس در گوشم پیچید: - زنیکه‌ی عوضی، زود باش اسم و مکان...

لب برچیدم، مثل بچه‌ای که قهر کرده باشد، گفتم: - چشم، آقای اخمو! تامس با همان حالت جدی اما صدایی که تهش کمی شوخی داشت گفت: - خوبه! اگه تا آخر همین‌طوری حرف‌گوش‌کن بمونی، ممکنه طول عمر منم بیشتر بشه. چشم‌هایم گرد شد، با تعجب گفتم: - وا! رفتار من چه ربطی به طول عمر تو داره؟! با خونسردی جواب داد: -...

تامس بی‌حرکت ایستاده بود، نگاهش به آسمان دوخته شده بود. ستاره‌ها مثل نقطه‌های نقره‌ای در تاریکی می‌درخشیدند و نور سرد ماه روی صورت جدی‌اش سایه انداخته بود. سکوتی سنگین بینمان بود، فقط صدای باد آرامی که روی پشت‌بام می‌پیچید شنیده می‌شد. آرام قدم برداشتم و کنارش ایستادم. صدایم لرزان بود: -...

آنا آرام به سمتم آمد، دست گرمش را روی شانه‌ام گذاشت. نگاهش پر از مهربانی بود، اما پشت آن خستگی روز هم دیده می‌شد. - به دل نگیر مایا... خودت که خوب می‌شناسیش. وقتی عصبانی می‌شه دیگه کنترل حرف‌ها و حرکاتش رو نداره. نفسی سنگین کشیدم و با ناراحتی آن را بیرون دادم. سرم را آرام تکان دادم، انگار...

تامس با اخم‌های درهم و صدایی پر از خشم گفت: - احمق! ببین با پاهات چیکار کردی! داره خونریزی می‌کنه. صدایش مثل پتک روی سرم فرود آمد. نگاهش پر از خشم بود، اما پشت آن خشم، نگرانی پنهان شده بود. نیوت، با چشم‌هایی که اشک در آن جمع شده بود و صدایی لرزان، گفت: - چرا همچین کاری کردی مایا؟! قرار بود منو...

با عصبانیت فریاد زدم، صدایم در محوطه پیچید: - مگه نشنیدید؟ گفت دست‌ها و پاهاش بی‌حس شده، دیگه نمی‌تونیم ادامه بدیم! کاترین لحظه‌ای مکث کرد، بعد خنده‌ای کوتاه و چندش‌آور سر داد. قدم‌های محکم و سنگینش روی خاک کوبیده می‌شد تا به من نزدیک‌تر شود. چشم‌های سردش مثل تیغ در چشمانم فرو رفت. - وایسا...

کاترین وقتی تعجب و مکث ما را دید، اخم‌هایش را درهم کشید. صدایش مثل شلاقی در هوا پیچید: - پس چرا عین مترسک دارید منو نگاه می‌کنید؟ بجنبید، شروع کنید! همگی با خستگی و بی‌حالی روی زمین خم شدیم. کف دست‌هایمان روی خاک زبر محوطه نشست، انگشت‌های پاهایمان به زمین فشار آوردند. صدای برخورد نفس‌های...