نتایح جستجو

«یار عاشق را به روز سخت می‌باید شناخت؛ ور‌نه در ایام دیگر مُدعی بسیار هست»

«هر از گاهی نگاهی داخل آیینه کن شاید ببینی از چه می‌گیرد زبانم وقت دیدارت»

«تا‌ تو‌ را‌ دارم‌ نمی‌آید‌ به‌ چشمم‌ هیچکس‌ ، شِرک‌ ممکن‌ نیست‌ از‌ یکتاپرستی‌ مثل‌ ِمن»

«اگر روزی فراموشی بگیرم باز خواهی دید تو تنها چهره‌ای هستی که با او آشنا هستم»

نقره ای

جهان آلوده‌ی خواب است و من در وهم خود بیدار - سهراب سپهری

https://forum.cafewriters.xyz/threads/40588/ اتمام یافته.

بوف کور

تو همیشه‌ی، همیشه کنار من نبودی ولی من به همان بودن‌های کم‌ات هم راضی بودم. چقدر زود تمام شد! با رفتن تو فقط وهم بودنت همراه من هست و وهم بودنت چقدر زیباست، من وهم بودنت را به بودن واقعیت در کنار خودم ترجیح می‌دهم.

*** نمی‌دانم چندمین ماه‌گرد باهم بودنمان است؛ اما این را خوب می‌دانم که هیچ روزی را در کنار تو و یا با اوهام تو بد نگذرانده‌ام. زمانی که می‌گویم زندگی را برایم به ارمغان آورده‌ای چرا در باورت نمی‌گنجد؟

*** مادرم دیروز زیرلب با خودش، از تو سخن می‌گفت. می‌گفت:« خدا خیرش بدهد کاش زودتر پایش به زندگی این دختر باز میشد؛ با آمدنش جان به روح مرده‌اش داده‌ است.» می‌نگری؟ همه تورا هوژین من می‌نامند و هیچ‌گونه شکی در این وجود ندارد که تو برای من هوژین بوده‌ای.

سلاااام.. خیلی نقد عالیی بود و خیلی ممنون که خوندید و نقد کردید.. حتمن یکسری نکات رو ویرایش میزنم و با توجه به نقد بدرستی پیش میرم😍🌹 خسته نباشید گلی🫶🏻❤

https://forum.cafewriters.xyz/threads/40797/ درخواست نقد

*** هق‌هق‌هایم سر به فلک کشیده است از فراق تو. تا کی باید در این توهم ماند و دم نزد و هیچ نگفت؟ تا کی باید در این زعم بمانم و تاب آورم؟ به این دل واله و عاشق مگر می‌شود فهماند که تو دیگر نیستی؟ هر بار با خود می‌گویم نیستی، گمان بودنت به سراغم می‌آید. ظن و گمان اینکه در کنار تو نشسته‌ام و با ذوق...

*** این چند سال در امید واهی به سر برده‌ام! امید برگشتنت. تو باز نمی‌گردی و مغز این را فهمیده و پذیرفته است، ولی مگر می‌شود به این قلب عاشق فهماند که تو باز نمی‌گردی. باز نمی‌گردی و اوهام بودنت چه دلپذیر است.

*** همه می‌گویند فراموشت کنم! آخر چگونه؟ مگر می‌شود تو را از یاد ببرم و فراموشت کنم؟ نمی‌شود. به همان خدایی که همان روز اول گفتی می‌پرستی‌اش و می‌پرستمش نمی‌توانم و نمی‌شود جانان من. ای‌کاش بفهمند که تورا نمی‌شود از یاد برد و فراموش کرد. هر بار که درباره تو سخن می‌گویند و می‌گویند باید فراموشت...

اشک‌هایم آرام همچون مروارید از چشمانم جاری و روی گونه‌هایم فرود می‌آیند. چشمانم را روی هم محکم می‌فشارم، باور نمی‌کنم که واقعیت است. باز توهم زده‌ام! وهم بودنش چرا رهایم نمی‌کند؟ دستم را روی سمت چپ سینه‌ام می‌گذارم و با حس ضربان تند شده‌ی قلبم، اشک‌هایم از یکدیگر سبقت می‌گیرند و تا روی چانه‌ام...

** با لبخندی تلخ و چشمانی اشک‌آلود که دیده‌ام را تار کرده است، به او که چند سانتی‌ام نشسته است و نگاهش به دور دست‌هاست نگاه می‌کنم. باور کنم که توهم نزده‌ام و یا در خواب نیستم و حال او کنارم است؟ با چه جرعتی گفته بودم که او درمان من‌ِ بیمارِ مبتلا به عشق خودش نیست؟

همه با هستیِ توست که چرخ‌وفلک روزگار با تمام بدی‌ها و خوبی‌هایش به کامم شیرین، دل‌پذیر و دل‌نشین شده‌است. *** برای دارا بودن و در کنار تو بودن، به خود می‌بالم و غرور سراسر وجودم را در بر گرفته است.

*** آنچه که دنیای کوچک مرا دل‌انگیز کرده است، وجود توست. هرآنچه که سبب شده جهان در دیده‌ام دلنشین جلوه دهد، یک سویش به تو می‌رسد. خلاصه وار برایت بگویم: «همه هستی‌ام با وجود توست که زیباست.»