نتایح جستجو

تلخ کرونا؟

لولا هیفا جمیله البداوی نانسی عجزم ملیسا و نایر

شیرین کتاب

من ۱

بگذار جهان آفاقم سیه فام‌تر از واپسین روزگار باشد! تا زمانی که آن مترس‌های یخ دل طناب فروزان سکوت را بر فریاد و بانگ تالم‌آگین‌مان بسته‌اند، آیا می‌توان بازی سخت و هرفت‌فرسایی که نامش زندگی است را سپید تفنن کنم؟

وهله فرجام ناپذیریست که در مجره‌ی زخم‌های پینه بسته‌ی غم، گم گشته‌ایم... . هنگامه‌ی وافری است که اتحاد جنون‌آمیز آنان با سیه‌ سپاهان، خاک ذره ذره‌ی اقلیم‌مان را درهم می‌تند... . به‌راستی مگر اثم و گناه‌مان چه‌بود؟ چه‌بود که سیلاب کربت نصیب ضمیر از هم‌ گسسته‌ی‌مان شد؟ آن هم محنتی که مسبب‌شان این...

چه‌گونه یارستن فارغی اذهانم را از جهت این داهلان ظالم و قیرگون مالک باشم؟ چه‌گونه می‌شود مرفه ‌قریحه‌ام شوم، آن هم زمانی که آوازه‌ی زوال آدمیان در این عالم خفته است؟

لاغیر این ماوای حزن است که بر روی جریحه دل داهلان التیام می‌گذارد... . ناسوری که از جنس تفرعن و حسد، بر ناسره‌ی آن یخ‌های آتشین، پینه‌ بسته است... .

این فرجامی که آن اخگران یخ‌گون، با ردپای تاوناک پی در پی‌شان بر روی دل و جان آدمیان ماتم می‌زنند؛ عصری‌ست که هر بار، در ایما کنار دفترچه‌ی خاطراتم جان می‌سپارم... .

دریغای گاه و بی‌گاه درون آدمیان را، همگان اصغا فرموده‌اند... . ولیک کیست که به جزعان پر تعب سوداام، که مورث و موجب‌شان آن داهل‌های ابهام آورند گوش بسپارد؟

آن حاسد پیشگان، صرافتم را همچون گلوله‌های حربه‌ای در هم آویخته‌اند... . شایسته است که هم جوار در عرش اذهانم نشوند، زیرا که هر پاره‌ی تاملم قدرت از هم دریدن ماهیت‌شان را دارد... .

فلکی مطرود و بی‌مصون از بهر آن داهلان یخی... . بدلی فاسد، خیالی مصروع، دلی تیره و تار، بشر را در بر گرفته است... . آدمیانی که به تنهایی و مرارت، این دهر را پشت سر می‌گذارند... .

پرستش و نیایش پروردگار (چون کسی که واقعا از ته قلبش خدا رو بپرسته کار‌هایی مثل دروغ و... که خدا ممنوع کرده رو انجام نمیده و یه انسان واقعی میشه)

من اردیبهشت و خردادم، ولی طبق این گفته ها نیستم، صورتی هم دوست ندارم :sisi:

اردیبهشت و خرداد :aiwan_light_king:

اردیبهشت و خرداد ترکیبی?

آن ناسان خاکی، بشاش‌ترین شادان بودند، لیک با سحر آن مترس‌های ساحر، غمین‌ترین مغمومان گشته‌اند... .

آن داهلان یخی با کنش‌شان قلبم را گسسته‌اند... . تنها می‌توانم درد باطن خاطر ذاتم را بر روی مراسله‌ رساله‌ی خیالم به تالیف درآورم، تا شاید حداقل این دیرینه‌ دفتر دلش به حالم فروریخته شود... .

گر تکه الماسی هم بود، با التفات به آفاق وجودِ زجرِ دلِ من، طولی نمی‌کشید که ذره ذره‌ی وجود الماس‌گون‌اش مخروبه می‌گشت... . پس چه چشم‌داشتی از وجود شیشه‌‌ای من است؟

به راستی گوئیا خواهان ساختار حوالی وجودمان از دیوار‌ان آترگون کرب هستند! می‌خواهند ما را در این خشت و گلان بمیرانند! می‌خواهند با آن تکه سنگ‌های حزن، گورهایی را برای آدمان به حفر کردن درآوردند... .