نتایح جستجو

مامان می‌گفت: آدمای خوب هیچ وقت فراموش نمی‌شن ولی نمی‌دونم چرا هیچ‌کس منو یادش نمیاد. خسته‌ام. روی صندلی زهوار در رفته ای ته اتوبوس واحد لم می‌دهم و خودم را رها می‌کنم. چشم‌هایم را می‌بندم و می‌گویم: "به درک." اتوبوس از آدم‌ها لبریز می‌شود. آنقدر درون هم می‌چپند که جای نفس کشیدن ندارند. همراه...

خسیس نباش سکه بده به بچه انقدر تلاش کرده-2-37-=} بوس که آب و نون نمیشه

سبک زندگیم دیر رسیدنه همیشه 40e206_25laufband

سه حرفی: جان نسا نان نسج سنج انس جنس فان ناف فنا فسا جفا پنج حرفی: انسان فنجان شش حرفی: فسنجان

"به نام خدای دل‌های تنگ..." وان‌شاتِ "به‌ دَرَک" @والِ خسته! مگه کی منتظرته؟

به اینکه چرا کسی نیست بعد دانشگاه و پارگی یعد از درس خوندنش تا ۷ عصر، بزنیم بیرون و کل این شهرو توی شب بگردیم؟ تف توی این زندگی که یه رفیق توش نیست.

احساس مزخرفی دارم گم شده و احمق

کمرم داغون درد می‌کنه کارآموزیام دارن شروع میشن دیسکم زده بیرون و اصلا نمیتونم تکون بخورم :(( نمیدونم دانشگاه بهم مرخصی میده یا نه

از اون الویه خوشمزه‌هایی که توی تولد میدن😁

پایان

خیلی عجیبه ولی موافقم-2-35-

خیر ترین دعای عمرمو شنیدم-4-+=_ هنوز خیلی داغونم توی نوشتن متاسفانه

چقدر قلمم بده الان متوجهش شدم همین خوبه که کسی نیست نقدم کنه خدا رو شکر😂

این اراجیفی که نوشتم تگ و مگ و نقد و اینا نمی‌خوان؟ نیاز به توجه دارمgirl11-smiley_a03y

سر صبح خستمه و خوابم میاد😐😂

دارم فکر می‌کنم یه چیز جدید بنویسم هیچ‌وقت آدمِ رمان نوشتن نبودم نمی‌تونم دیالوگ بنویسم و می‌دونم که ضعفه بیشتر تمرکزم روی داستان‌های کوتاه و فرد محوره ولی می‌خوام خیلی جدی به نوشتم داستان بلند هم فکر کنم گرچه مطمئن نیستم از عهده‌اش بر میام یا نه ایده‌هام برای داستان بلند بودن زیادی عجیب و غریبن

زندگی برام خیلی خسته‌ کننده‌ست ولی توانِ تغییر دادنشو ندارم همونطور که جرئت تموم کردنشو

به اینکه بعد هفت سال دوباره داغ دیدم ولی این یکی چشمامو روی زندگی باز کرد...

یه چیزی راه گلومو سد کرده فکر می‌کنم آدما باید سکوت کنن آدم نباید درداشو همه‌جا جار بزنه نباید به همه بگه چی‌کار کرده و کیه آخرش تنهام و تنها باید جمعش کنم از اون هزار نفر کسی نیست که کمکم کنه حتی اگه بخواد هم نمی‌تونه. آدم ذاتا تنهاست. تنها به دنیا میاد، تنها میمیره. هر زمین خوردنی یه بلند شدن...

سرم را تا آن‌جایی که می‌توانم بالا می‌گیرم و به ساختمان کلیسا نگاه می‌کنم. سوت بلندی می‌زنم و به سمت معماری گوتیکش انگشت می‌کشم: -‌ اووو پسر! عین قصر می‌مونه. جون می‌ده برای دزدی. پس کله‌ام با کتک جانانه‌ای آتش می‌گیرد. از درد پشت گردنم را فشار می‌دهم و درمانده نگاهش می‌کنم. -‌ مگه مرض داری؟ -‌...