نتایح جستجو

۳۹ ۴۰

۶۴ ۶۵

چقدر کار دارم ؛ اما

همیشه که نمیشه قوی بود، دوست دارم یه کم، کم بیارم شاید بتونم نقابی از استقامتی که زدم رو بردارم، یه نفسی تازه کنم و اجازه بدم زانوهام خودخواسته خم بشن و برای یکبار هم که شده زمین بخورم، شاید بتونم لاین کار یه کم به خودم زمان استراحت بدم. خسته شدن که شاخ و دم نداره

انگار کسی دست درون‌ قفسه‌ی سینه اش برده و آن را مچاله می‌کند، درست مثل کاغذهای مچاله شده‌ی روی میز.

یک همدم باوفا ندیدم جز درد یک مونس نامزد ندارم جز غم

عقل دیوانه شد آن سلسله مشکین کو؟ دل ز ما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست؟ حرف «ی»

نیست از عاشق کسی دیوانه تر عقل از سودای او کورست و کر

شیوه چشمت فریب جنگ داشت ما خطا کردیم و صلح انگاشتیم…

یوسف گم گشته بازآید به کنعان، غم مخور کلبهٔ احزان شود روزی گلستان، غم مخو حرف «ژ»

روا مدار خدایا که در حریم وصال رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

ویرانه نه آنست ک جمشید بنا کرد ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت ویرانه دل ماست که بار هر نگه تو صدبار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت حرف «ج»

شبِ تار است و ره وادی ایمن در پیش آتش طور کجا؟ موعد دیدار کجاست؟

چه شدن آن طره پیوند دل و جان که دگر دل بشکسته عاشق ننوازد به نسیم حرف «ظ»

تسکین می‌دهد مهرت تمام اضطرابم را...

۶۳

۳۸

شمس تبریزی: «اگر خواهی که به مقصود برسی، باید از خودِ خویش هجرت کنی.»

آرامش و سکوت

دل شکستی و شبی یک نفر از جنس خودت خنده ای تلخ به چشمان ترت خواهد کرد