در لحظه، همهچیز متوقف میشود. حتی خودم هم از جسارت ناگهانیام جا میخورم. انگار کلمات، پیش از آنکه بتوانم پردازششان کنم، از دهانم بیرون پریدهاند. قلبم محکم میزند. انتظار دارم که برگردد، نگاهم کند، چیزی بگوید، اما او در تصویر بعد نیز همانطور بیحرکت کنار در ایستاده است.
ثانیهها کش میآیند. انگار بدون این که کامل بچرخد، فقط کمی سرش را به سمتم متمایل میکند. نور کمرنگ آباژور صورتش را نصفهنیمه روشن کرده است.
- متوجه نشدم.
صدایش عادی به نظر میرسد؛ ولی چیزی در تُن کلامش فرق دارد. دستش هنوز روی دستگیره است. ناخودآگاه مسیر مکالمه را تغییر میدهم:
-...
