آخرین محتوا توسط شووَرِ اصغر سیبیل

جهت منو باز هم هست! یک فال دلی که بگه باید در ادامه ی راه چه غلطی بکنم؟

اسید؟ پس باید جای خوبی باشه؛ اینجا آدمای زیادی دیدم که به اسید علاقه زیادی داشتند. استادش کیه؟ یک اسید به ما نمیرسه؟

اینجا فال‌خونه است؟ وقت داره یا بایستی وقت قبلی بگیریم؟

خواب نیست که هیولاست. با این حساب خواب یک امر مزخرفه یا چی؟ اینکه یک بار تو بیداری ترس و اضطراب و زندگی کنی و ده برابر هم تو خواب خیلی ظلمه.

دقیقا و چی میشه که آدم هر روز تو این چرخه ی عذاب دست و پا بزنه؟ این جاست که باید گفت، اولین کسی که سرِ شوخی و آغاز کرد خدا بود. ما خواب رو آفریدیم برای آرامش... آرامش؟ نه تو بیداری هست نه تو خواب و کابوس.

به خواب و غم‌خواب! اینکه وقتی از یک چیزهایی به شدت ناراحت و عصبی هستی وقتی بخوابی و بلند شب یکهو به خودت میای و میبینی اونقدر هم که فکر میکردم مهم نبود. اما یک وقتایی خیلی مهمه و اون خواب، میشه غم‌خواب. اینجوری که با همون سنگینی فقط دلت میخواد بخوابی، بخوابی، بخوابی تا تموم شه اما تموم نمیشه و...

فقط تو بخش پشت صحنه و آماده سازی یو خورده استعداد دارم. در غیر اینصورت قهوه رسانی به کادر و میتونم گردن بگیرم.

چیه آدمیزاد؟ خودش و قوی نشون میده. ولی تو خودش، کل زندگیش دنبال یک نقطه ی امنه که گاها ضعیف باشه. بعد یک جایی، به کسی که نباید خود واقعی و شکننده‌اش و نشون میده، دردهایش و تقسیم می‌کنه، گاها اون قدر حس امنیت می‌کنه که حتی درد کوچولوی انگشت‌اش و هم میخواد بگه چون یکی می‌شنوه و دردش و میخره. یک...

روزتون مبارک کادرِ زحمت‌کشِ واقعی! نه اونایی که میان ادایی استوری میذارن: پزشککککک قلبم روزت مبارک! و الکی الکی یکی و دکتر هم میکنن.

بچه های انجمن. دلم واسه اینجا خیلی تنگ میشه بعداً.

کاش یک آدم غریبه ی رندوم بود که اینقدر پایه باشه همین الان پاشه بیاد با هم خودمون و چند روز گم و گور کنیم! بدون هیچ خبر و تلفن، بدون هیچ خبر مجازی و واقعی، فقط چند روز گم بشیم و همه‌چیز و رها کنیم تا بعداً درستش کنیم. پشتِ در خونه استرس، فکر، غم، تنهایی، آینده، گذشته و... جا بزاریم و دوتایی فقط...

فقط یک لحظه به عمقِ این غم فکر کردم و قلبم داره ریز ریز میشه. طرف حساب آدمیزادیه که با کوچکترین امید میشینه رویا میبافه و ذوق می‌کنه، و وقتی اون امید خاموش میشه یک جایی از وجودش یه میزنه و خاکستر میشه. حالا یک مادر، نه ماه امید و رویا، که این قشنگی و لمسش هم کرده باشه و بندِ وجودش شده باشه و...

زندگی مثل یه پازل می‌مونه که هرچی جلوتر میری داری کامل ترش می‌کنی. پیش خودت ذوق می‌کنی چه خوب دارم پیش میرم، چه پازل قشنگی شد. ولی یکهو اون وسط وسط ها یکهو یک سونامی میاد، حالا یک اتفاق، یک انسان، یا هر چیز دیگه ای. یک تیکه پازلت و میدزده و گم و گور میشه. و بعد؟ تو میمونی و یک پازل که هرچی...