نظارت همراه رمان جنون خونین | ناظر حدیثه خانم

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

نویسنده عزیز، از اینکه انجمن کافه نویسندگان را برای ارتقای قلم خود و انتشار آثار ارزشمندتان انتخاب کردید، نهایت تشکر را داریم.
لطفا پس از هر پارت گذاری در تاپیک نظارت اعلام کنید. تعداد مجاز پارت در روز 10 پارت می باشد. در غیر این صورت جریمه خواهید شد.
انتظار می‌رود نسبت به گفته‌های ناظر توجه کافی داشته باشید، همچنین بایستی بعد از گذشت تعداد مشخصی پارت با اصول نگارشی آشنایی کافی داشته و از داشتن ایراد‌های مکرر خودداری کنید
از دادن اسپم و چت بی مربوط جدا خودداری کنید

نویسنده: @مهرسا
ناظر: @حدیثه خانم
لینک اثر:

https://forum.cafewriters.xyz/threads/42289/

 

[حسین یحیائی]

سلام و درود دوست گرامی سرکار خانم مهرسا چناری

خواهشمندم برای نگارش بهتر حتما این تاپیک را مطالعه کنید.

با احترام اصلاحات نگارشی را انجام میدم و فقط اطلاع رسانی میکنم خدمتتون
یک توضیح بدم من اینجا تو بخش نظارت رمان متن نوشته شده نویسنده محترم را به همراه توضیحات ایرادات و نحوه صحیح نوشتنش را قرار میدم و در بخش تاپیک خود رمان اصلاحات رو انجام میدم به این دلیل که نویسنده محترم بدونه چه نوشتن و من چی رو اصلاح کردم

اصلاحات بخش معرفی اثر در ابتدای رمان

خلاصه: در میان میلیاردها انسان، همیشه کسانی هستند که رازی تاریک در دل پنهان کرده‌اند. هیچ گاه (هیچ‌گاه‌) ردی از خود به جا نمی گذارند(نمی‌گذارند) که مبادا کسی از ریشه آن موضوع خبردار شود .(نقطه در انتهای کلمه بدون فاصله قرار می‌گیرد) رازهایی حساس که فهمیدنشان مانند تغییر سرنوشت و برهم زدن آرامش می باشد(می‌باشد). سوال اینجا(این‌جا) مطرح می‌شود، بعد از فهمیدن راز تاریکشان چه اقدامی را انجام می‌دهند؟

فعلهایی که با رنگ قرمز مشخص شده است همگی باید با نیم فاصله نوشته میشد.

 

[حسین یحیائی]

اصلاحات بخش مقدمه:

زندگی ها به دو دسته ی(با نیم فاصله) کلی تقسیم می شوند .(می‌شوند و نقطه هم باید به فعل بچسبد)
یکی مبنا بر خوشبختی و زندگی آرام که با تمام مشکلات ،(ویرگول مثل نقطه باید به کلمه قبل از خودش بچسبد) گذر میشود .(جمله قبل و بعد از این نقطه بهم مربوط است و نیاز به نقطه ندارد و جمله ادامه دار خوانده می‌شود) و زندگی دیگر شوم است .(نقطه بچسبد)
در خود جنونی خونین را به همراه دارد که نفس میگرد ،(این کلمه احتمالا منظورتون می‌گیرد بوده است و همچنین ویرگول باید بچسبد) نگاه ها(نگاه‌ها) را در خود می بلعد(با نیم فاصله) و بی امان(با نیم فاصله) دست به اقدام وحشت می‌زند.
زندگی‌ های(با نیم فاصله) آرام، هرزگاه به معنای آرامش بیشتر اما برای نابودی توسط مجنون هایی(با نیم فاصله) که طلب خون دارند ،(ویرگول باید بچسبد) نابود می‌شود. زندگی میان هزاران و میلیون و میلیارد ها(با نیم فاصله) انسان شبیه پلی میان خطر و آرامش است .

 

[حسین یحیائی]

یک توضیح بدم من اینجا تو بخش نظارت رمان متن نوشته شده نویسنده محترم را به همراه توضیحات ایرادات و نحوه صحیح نوشتنش را قرار میدم و در بخش تاپیک خود رمان اصلاحات رو انجام میدم به این دلیل که نویسنده محترم بدونه چه نوشتن و من چی رو اصلاح کردم

 

[حسین یحیائی]

اصلاحات پارت اول:

حشره‌ای بر چهره‌اش خزید. با رنجی گران، پلک‌های سنگینش را گشود، اما در برابر دیدگانش جز ظلمت بی‌کران نبود. از ژرفای این تاریکی، آوای هولناک تبری برمی‌خاست که پرندگان را از شاخساران می‌راند.
پسرک از خشکی حلقوم، سرفه‌ای برآورد. همین بس بود.
آوایی از اعماق تاریکی سر(جدا نوشته می‌شود)برکشید:
- بالاخره بیدار شدی... .(نقطه نگذارید)
پسرک به زحمت زبانش (یک حرف ربط را کم دارد که با احترام من اصلاح نکردم تا خودتون بررسی کنید بعد اگر صلاح دونستید اصلاح کنید) بر ل*ب‌های تشنه و ترک‌خورده‌اش گرداند. کوشید دستانش را برکشد، اما رشته‌ای نامرئی، جنبش را برایش ناممکن ساخته بود. آنگاه بود که اندک‌ (با فاصله) اندک هوشیاری به مغز خسته‌اش بازگشت و دریافت در گودالی از خاک، تا گردن مدفون گشته است. بوی تند و نم‌آلود زمین به مشامش می‌رسید.
آنسوتر، در برابرش، هیکلی ورزیده در تاریکی می‌تپید و جنبش‌هایی خشونت‌بار و پیاپی از خود بروز می‌داد. کت بارانی سیاهِ بی‌روشن،(بی‌روشن ؟ در صورت نیاز به اصلاح لطفا اصلاح کنید کلمه معنی ندارد) سیمای آن موجود را در هاله‌ای از ابهام فروبرده بود.
پسرک با لرزی در آوا پرسید:
- تو... تو کی هستی؟
درحالی که تبر را در چوب (بر چوب لطفا اصلاح کنید) می‌کوبید، زمزمه‌های لرزان پسرک را شنید. دستکش‌ها (دستکش‌هایش) را در دستانش محکم کرد و به گفتگو با پسرک پرداخت:
- امیرعلی، میدونی چرا اینجایی؟
لحنش یخ‌زده بود و به گونه‌ای رعشه بر جان پسرک می‌افکند. او برای این پرسش پاسخی نداشت. تنها آرزو می‌کرد همه‌چیز فریبی بیش نباشد و به آغو*ش خانواده بازگردد.
-‌(با فاصله)نه، من باید برگردم پیش مامانم.
-‌(با فاصله)مامانت پیشته.
پسرک چشمانش را گرداند و با صحنه‌ای روبرو شد که فریادی بلند از حلقومش بیرون کشید. آوایی که آسمان و جنگل را به لرزه می‌انداخت.
مادرش با چشمانی که مردمک‌هایش خونی گشته و چهره‌ای که به کبودی می‌گرایید، از درخت آویزان بود.
اشک‌های پسرک بی‌امان بر خاک می‌ریخت که ناگاه دستانی بر چانه‌اش قرار گرفت.
نور ماشینی که بر چشمان پسرک می‌تافت، چونان(چنان بهتر است- لطفا در صورت صلاحدید اصلاح کنید چون نثر نگارش معاصر هستش در ادامه توضیحات بیشتری میدم) پرتوی کورکننده بود.
- دوست داری پیش مامانت بری؟
ل*ب‌های لرزان پسرک را می‌دید که نام مادرش را فریاد می‌زد. گویی مرگ مادر برایش باورنکردنی بود.
- مامان! با مادرم چیکار کردی پلید... .(نقطه نگذارید)
اما اعتراضش در گلو شکست. دستانی که بوی خاک و خون می‌دادند، با خشونت صورتش را به عقب برگرداندند و او را وادار به نگریستن به چهرهٔ کریه مرگ کرد.
- ساکت باش!
صدای قاتل آرام و نوازشگر بود.
- حالا نوبت توئه که بری پیشش.

 

[حسین یحیائی]

اصلاحات پارت اول:

حشره‌ای بر چهره‌اش خزید. با رنجی گران، پلک‌های سنگینش را گشود، اما در برابر دیدگانش جز ظلمت بی‌کران نبود. از ژرفای این تاریکی، آوای هولناک تبری برمی‌خاست که پرندگان را از شاخساران می‌راند.
پسرک از خشکی حلقوم، سرفه‌ای برآورد. همین بس بود.
آوایی از اعماق تاریکی سر(جدا نوشته می‌شود)برکشید:
- بالاخره بیدار شدی... .(نقطه نگذارید)
پسرک به زحمت زبانش (یک حرف ربط را کم دارد که با احترام من اصلاح نکردم تا خودتون بررسی کنید بعد اگر صلاح دونستید اصلاح کنید) بر ل*ب‌های تشنه و ترک‌خورده‌اش گرداند. کوشید دستانش را برکشد، اما رشته‌ای نامرئی، جنبش را برایش ناممکن ساخته بود. آنگاه بود که اندک‌ (با فاصله) اندک هوشیاری به مغز خسته‌اش بازگشت و دریافت در گودالی از خاک، تا گردن مدفون گشته است. بوی تند و نم‌آلود زمین به مشامش می‌رسید.
آنسوتر، در برابرش، هیکلی ورزیده در تاریکی می‌تپید و جنبش‌هایی خشونت‌بار و پیاپی از خود بروز می‌داد. کت بارانی سیاهِ بی‌روشن،(بی‌روشن ؟ در صورت نیاز به اصلاح لطفا اصلاح کنید کلمه معنی ندارد) سیمای آن موجود را در هاله‌ای از ابهام فروبرده بود.
پسرک با لرزی در آوا پرسید:
- تو... تو کی هستی؟
درحالی که تبر را در چوب (بر چوب لطفا اصلاح کنید) می‌کوبید، زمزمه‌های لرزان پسرک را شنید. دستکش‌ها (دستکش‌هایش) را در دستانش محکم کرد و به گفتگو با پسرک پرداخت:
- امیرعلی، میدونی چرا اینجایی؟
لحنش یخ‌زده بود و به گونه‌ای رعشه بر جان پسرک می‌افکند. او برای این پرسش پاسخی نداشت. تنها آرزو می‌کرد همه‌چیز فریبی بیش نباشد و به آغو*ش خانواده بازگردد.
-‌(با فاصله)نه، من باید برگردم پیش مامانم.
-‌(با فاصله)مامانت پیشته.
پسرک چشمانش را گرداند و با صحنه‌ای روبرو شد که فریادی بلند از حلقومش بیرون کشید. آوایی که آسمان و جنگل را به لرزه می‌انداخت.
مادرش با چشمانی که مردمک‌هایش خونی گشته و چهره‌ای که به کبودی می‌گرایید، از درخت آویزان بود.
اشک‌های پسرک بی‌امان بر خاک می‌ریخت که ناگاه دستانی بر چانه‌اش قرار گرفت.
نور ماشینی که بر چشمان پسرک می‌تافت، چونان(چنان بهتر است- لطفا در صورت صلاحدید اصلاح کنید چون نثر نگارش معاصر هستش در ادامه توضیحات بیشتری میدم) پرتوی کورکننده بود.
- دوست داری پیش مامانت بری؟
ل*ب‌های لرزان پسرک را می‌دید که نام مادرش را فریاد می‌زد. گویی مرگ مادر برایش باورنکردنی بود.
- مامان! با مادرم چیکار کردی پلید... .(نقطه نگذارید)
اما اعتراضش در گلو شکست. دستانی که بوی خاک و خون می‌دادند، با خشونت صورتش را به عقب برگرداندند و او را وادار به نگریستن به چهرهٔ کریه مرگ کرد.
- ساکت باش!
صدای قاتل آرام و نوازشگر بود.
- حالا نوبت توئه که بری پیشش.

از این پارت چند تا نکته رو خدمتتون میگم:

قبلش تاکید میکنم فقط یک پیشنهاد هستش و اختیار با شماست

1 - صدای قاتل آرام و نوازشگر بود رو وقتی من خواننده میخونم فکر می‌کنم قاتله آدم خوبست
بنظرم بهتره اینطور نوشته بشه:
صدای قاتل آرام و کشیده یا آرام و خش‌دار یا ...

2 - دو سه بار کلمه حلقوم را در متن آوردید این کلمه هم در این نثر خیلی وجاهتی نداره
مثلا در جایی نوشتید:
پسرک چشمانش را گرداند و با صحنه‌ای روبرو شد که فریادی بلند از حلقومش بیرون کشید

نوع نگارش و جمله بندی باید زیباتر باشه

این جمله چطوره؟
پسرک چشمانش را گرداند و با صحنه‌ای روبرو شد که فریاد بلندی از اعماق وجودش پر کشید.
یا
پسرک چشمانش را گرداند و با صحنه‌ای روبرو شد که فریاد بلندی از اعماق وجودش خارج شد

یا ...

3 - تو محاوره و مونولوگ یکی مادر من رو دار زده باشه من نمیگم: با مادرم چیکار کردی پلید !!!
میگم با مادرم چیکار کردی کثافت - قاتل - لعنتی یا قاتل لعنتی یا ...

پلید کلمه مناسب برای اینجا نمیتونه باشه چون این کلمه در نثر داستان بکار میاد نه در محاوره

 

[حسین یحیائی]

اصلاحات پارت دوم:

ناله‌های پسرک دیگر به گوش نمی‌رسید. گویی جنگل تاریک، همه‌ی آواها را در خود بلعیده بود. قاتل، با بی‌اعتنایی و گام‌هایی سنگین و سنجیده، به سوی جعبه‌های چوبی کنار گودال رفت. گویی هر جنبش او بر پایه‌ی نقشه‌ای از پیش نوشته شده انجام می‌گرفت.
در سکوت خفه‌کننده‌ی جنگل، صدایش آرام و همچون آموزگاری بی‌رحم برخاست:
- یک روز، پسری همسن تو بود. هیچی از این دنیا نمی‌دونست. میدونی چطور مرد؟
دستکش‌های چرمی‌اش را محکم‌تر بر دستانش کشید.
- موریانه‌ها رو توی گلوش ریختن. کم کم... از داخل شروع به خوردنش کردن. خیلی تقلا می‌کرد. اما هیچکس صداش رو نشنید.
چشمانش از پشت نقاب، به چشمان از حدقه درآمدهٔ پسرک خیره شد.
- نظرت چیه... (این‌جا به جای سه نقطه علامت سوال باید قرار بگیره) امتحانش کنیم؟
تن پسرک همچنان می‌لرزید. آنگاه، بوی تند ادرار به مشامش خورد. برای او که به بویایی استثنایی‌اش نامور بود، این بو همانقدر آشکار بود.
در جهان او، هیچ چیز بی‌معنا نبود. هر جزئی، هر صدا و هر بویی، چون تکه‌ای از پازلی بود که می‌بایست کنار هم نهاده می‌شد. این بار نیز داشت پازل هراس پسرک را تکمیل می‌کرد.
گوشه‌های لبانش (حرف ربط را کم دارد لطفا خودتون اضافه کنید) به نرمی برکشید و پوزخندی شیطانی بر چهره‌اش نقش بست. این هراس بود...(لطفا از سه نقطه و علائم نگارشی زیاد استفاده نکنید. درصورت لزوم بکار بگیرید) همان هراسی که بر چهره همه قربانیانش، در آستانه مرگ دیده بود. آنها هرگز درنمی‌یافتند که سرچشمهٔ این واهمه از کجاست؛ تنها می‌هراسیدند.
خم شد تا در جعبه را بگشاید. در همین لحظه، آوای التماس پسرک فضا را شکافت:
-‌نه... لطفاً این کارو نکن!
-‌از این حرفا زیاد شنیدم. سعی کن با شجاعت بمیری. نه یه ترسو که نمیتونه ادرارش رو نگه داره!
زیر ل*ب، واژه «کثیف» را بر زبان راند و یکی از موریانه‌ها را در دست گرفت. با اوج گرفتن فریادها و شیون‌های پسرک، خاطره‌ای دیگر در ذهنش زنده شد: برخلاف امیرعلی، پسری تپل و زورگو بود. در مدرسه آرامشی برایش به جا نگذاشته بود. پس، چونان عقربی، به درونش خزید و زهر خویش را در او ریخت.
- نه!
فریادهای کودک بر رشته‌های عصبی‌اش می‌خراشید. پس بی‌درنگ، موریانه را به درون جعبه افکند و روی به تبر نهاد.
التماس‌هایش پایان نداشت و او نیز مقدمات کار خویش را به پایان برده بود.
پس، بی‌درنگ، تبر را در دست گرفت و گفت:
- خدافظ امیرعلی کوچولو!
آری، جهان برای کودکان بیگانه بود و او بی‌رحمانه رشتهٔ زندگی‌شان را می‌گسست. تبر را به سرعت برافراشت و با تمام قوا بر گردن پسرک فرود آورد. آوای ناله‌هایش در چشم‌برهم‌زدنی گسیخت. سر حیران و اشک‌آلودش به کناری غلتید و فواره‌ای از خون بر چهره‌ قاتل جاری شد.

 

[حسین یحیائی]

مهرسا جان، دختر عزیزم پارت دوم رو بسیار بهتر نوشته بودی کاملا مشخصه در نگارش دقت بیشتری میکنی
برات بهترین‌ها رو آرزو میکنم موفق باشی و سربلند

 

[حسین یحیائی]

اصلاحات پارت دوم:

ناله‌های پسرک دیگر به گوش نمی‌رسید. گویی جنگل تاریک، همه‌ی آواها را در خود بلعیده بود. قاتل، با بی‌اعتنایی و گام‌هایی سنگین و سنجیده، به سوی جعبه‌های چوبی کنار گودال رفت. گویی هر جنبش او بر پایه‌ی نقشه‌ای از پیش نوشته شده انجام می‌گرفت.
در سکوت خفه‌کننده‌ی جنگل، صدایش آرام و همچون آموزگاری بی‌رحم برخاست:
- یک روز، پسری همسن تو بود. هیچی از این دنیا نمی‌دونست. میدونی چطور مرد؟
دستکش‌های چرمی‌اش را محکم‌تر بر دستانش کشید.
- موریانه‌ها رو توی گلوش ریختن. کم کم... از داخل شروع به خوردنش کردن. خیلی تقلا می‌کرد. اما هیچکس صداش رو نشنید.
چشمانش از پشت نقاب، به چشمان از حدقه درآمدهٔ پسرک خیره شد.
- نظرت چیه... (این‌جا به جای سه نقطه علامت سوال باید قرار بگیره) امتحانش کنیم؟
تن پسرک همچنان می‌لرزید. آنگاه، بوی تند ادرار به مشامش خورد. برای او که به بویایی استثنایی‌اش نامور بود، این بو همانقدر آشکار بود.
در جهان او، هیچ چیز بی‌معنا نبود. هر جزئی، هر صدا و هر بویی، چون تکه‌ای از پازلی بود که می‌بایست کنار هم نهاده می‌شد. این بار نیز داشت پازل هراس پسرک را تکمیل می‌کرد.
گوشه‌های لبانش (حرف ربط را کم دارد لطفا خودتون اضافه کنید) به نرمی برکشید و پوزخندی شیطانی بر چهره‌اش نقش بست. این هراس بود...(لطفا از سه نقطه و علائم نگارشی زیاد استفاده نکنید. درصورت لزوم بکار بگیرید) همان هراسی که بر چهره همه قربانیانش، در آستانه مرگ دیده بود. آنها هرگز درنمی‌یافتند که سرچشمهٔ این واهمه از کجاست؛ تنها می‌هراسیدند.
خم شد تا در جعبه را بگشاید. در همین لحظه، آوای التماس پسرک فضا را شکافت:
-‌نه... لطفاً این کارو نکن!
-‌از این حرفا زیاد شنیدم. سعی کن با شجاعت بمیری. نه یه ترسو که نمیتونه ادرارش رو نگه داره!
زیر ل*ب، واژه «کثیف» را بر زبان راند و یکی از موریانه‌ها را در دست گرفت. با اوج گرفتن فریادها و شیون‌های پسرک، خاطره‌ای دیگر در ذهنش زنده شد: برخلاف امیرعلی، پسری تپل و زورگو بود. در مدرسه آرامشی برایش به جا نگذاشته بود. پس، چونان عقربی، به درونش خزید و زهر خویش را در او ریخت.
- نه!
فریادهای کودک بر رشته‌های عصبی‌اش می‌خراشید. پس بی‌درنگ، موریانه را به درون جعبه افکند و روی به تبر نهاد.
التماس‌هایش پایان نداشت و او نیز مقدمات کار خویش را به پایان برده بود.
پس، بی‌درنگ، تبر را در دست گرفت و گفت:
- خدافظ امیرعلی کوچولو!
آری، جهان برای کودکان بیگانه بود و او بی‌رحمانه رشتهٔ زندگی‌شان را می‌گسست. تبر را به سرعت برافراشت و با تمام قوا بر گردن پسرک فرود آورد. آوای ناله‌هایش در چشم‌برهم‌زدنی گسیخت. سر حیران و اشک‌آلودش به کناری غلتید و فواره‌ای از خون بر چهره‌ قاتل جاری شد.

نکته در مورد پارت دوم:

مهرسا خانم عزیز؛ من با خواندن داستان تصویرسازی اون رو درذهنم انجام میدم و با واقعیت تطبیق میدم
شما در پارت اول نوشتی پسرک تا گردن در گودال بود و در پارت دوم نوشتی بوی ادرارش را حس کرد.
در واقعیت امکان نداره شخصی تا گردن در گودال خاکی باشه و بوی ادرارش حس بشه چرا؟ من قبلا امتحان کردم شما هم ممکنه برات اتفاق افتاده باشه که گربه یا پرنده خونگیت مرده باشه و اون رو در یک چاله کوچک تو باغچه خاک کرده باشی حتی اون چاله کوچک خاک اجازه نمیده بوی جسد بیرون بزنه چه برسه به اینکه طرف تو گودال به خودش ادرار کنه چون خاک قدرت فوق‌العاده‌ای در پوشانندگی دارد. پس وقتی مینویسی تصویرسازی هم انجام میدی قطعا ولی دقت کن که واقعیت با نوشته شما چطور میشه؟

قلمت توانا
موفق باشی و سربلند

 

[حسین یحیائی]

مهرسا جان؛ لطفا پارت سوم رو خودت قبل از بررسی من بخون اگر اصلاحاتی لازمه انجام بده و اینجا اعلام کن تا من بررسیش کنم

اینکار باعث میشه دقت خودت هم بیشتر بشه در نگارش

منتظر ویرایش نوشته ات هستم فعلا خدانگهدار و موفق باشی و سربلند