به نام خداوندِ قلم
کتاب شبح اپرای پاریس نوشتهٔ سوزان کی و ترجمهٔ ملیحه محمدی است. نشر چشمه این رمان انگلیسی را روانهٔ بازار کرده است.
درباره کتاب شبح اپرای پاریس
کتاب شبح اپرای پاریس حاوی قصهٔ زندگی «اریک» است؛ فردی محزون که از تولد تا مرگش را در این کتاب میبینیم. این رمان دو دنیای واقعی و شبحآلود را به هم آمیخته است. رمان از جایی آغاز میشود که راوی اولشخص این رمان از یک زایمان غیرطبیعی سخن میگوید؛ در واقع ابتدای این رمان همزمان با زایمان این راوی - شخصیت است.
خواندن کتاب شبح اپرای پاریس را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم
خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر انگلستان و قالب رمان پیشنهاد میکنیم.
بخشی از کتاب شبح اپرای پاریس
«ساختمان اپرا تمام زندگی مرا بلعیده بود. قبل از سپیدهدم به زمین ساختمانی میآمدم و قبل از نیمهشب به زحمت آنجا را ترک میکردم و هرچه زمان میگذشت ترک آنجا اصولا برایم مشکلتر میشد. هنگامی که زمستان سخت در ماههای ژانویه و فوریه تعطیل کار سنگتراشی را بهدلیل یخبندان اجتنابناپذیر ساخت، من مانند روح سرگردان در ساختمانی که رو به رشد داشت، پرسه میزدم. غالبا در سردابهها ناپدید میشدم تا تغییرات عجیبی را به اجرا درآورم که خودم قادر به توضیح درباره هدف این تغییرات نبودم. دهلیزهای مخفی که هیچ کس نباید از آن اطلاع داشته باشد، دریچههای نامرئی کف اتاق رضایت کامل مرا فراهم میکردند، زیرا باین وسیله مهر نامرئی خود را بر این ساختمان زده بودم. شاید هم اثر فکر مزاحم خود را بر روی آنها باقی گذاشته بودم. برای چیزی که حتی در نظر خودم هم رفتاری مطلقا عجیب بود، هیچ توضیح دیگری نمیتوانست وجود داشته باشد.»
کتاب شبح اپرای پاریس نوشتهٔ سوزان کی و ترجمهٔ ملیحه محمدی است. نشر چشمه این رمان انگلیسی را روانهٔ بازار کرده است.
درباره کتاب شبح اپرای پاریس
کتاب شبح اپرای پاریس حاوی قصهٔ زندگی «اریک» است؛ فردی محزون که از تولد تا مرگش را در این کتاب میبینیم. این رمان دو دنیای واقعی و شبحآلود را به هم آمیخته است. رمان از جایی آغاز میشود که راوی اولشخص این رمان از یک زایمان غیرطبیعی سخن میگوید؛ در واقع ابتدای این رمان همزمان با زایمان این راوی - شخصیت است.
خواندن کتاب شبح اپرای پاریس را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم
خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر انگلستان و قالب رمان پیشنهاد میکنیم.
بخشی از کتاب شبح اپرای پاریس
«ساختمان اپرا تمام زندگی مرا بلعیده بود. قبل از سپیدهدم به زمین ساختمانی میآمدم و قبل از نیمهشب به زحمت آنجا را ترک میکردم و هرچه زمان میگذشت ترک آنجا اصولا برایم مشکلتر میشد. هنگامی که زمستان سخت در ماههای ژانویه و فوریه تعطیل کار سنگتراشی را بهدلیل یخبندان اجتنابناپذیر ساخت، من مانند روح سرگردان در ساختمانی که رو به رشد داشت، پرسه میزدم. غالبا در سردابهها ناپدید میشدم تا تغییرات عجیبی را به اجرا درآورم که خودم قادر به توضیح درباره هدف این تغییرات نبودم. دهلیزهای مخفی که هیچ کس نباید از آن اطلاع داشته باشد، دریچههای نامرئی کف اتاق رضایت کامل مرا فراهم میکردند، زیرا باین وسیله مهر نامرئی خود را بر این ساختمان زده بودم. شاید هم اثر فکر مزاحم خود را بر روی آنها باقی گذاشته بودم. برای چیزی که حتی در نظر خودم هم رفتاری مطلقا عجیب بود، هیچ توضیح دیگری نمیتوانست وجود داشته باشد.»