خبرگزاری مهر-گروه هنر-علیرضا سعیدی؛ مجموعه ها و نهادهای فرهنگی در سالی که از آن عبور کردیم و اکنون هم با کوله باری از بحران ها و شرایط دشوار جنگی روبه رو هستیم بی تردید یکی از استثنائی ترین و پرچالش ترین مقاطع تاریخی از فعالیت هایشان را پشت سرگذاشتند. شرایطی عجیب و غریب که قرار گرفتن در جنگ ۱۲ روزه، وقایع سیاسی اجتماعی زمستان، جنگ رمضان و بسیاری از اتفاقات ریز و درشت سیاسی، اجتماعی و کمی هم فرهنگی به شدت فعالیت های هنری را تحت تاثیر قرار داد و فضایی را پیش روی مدیران قرار داد که عبور از آن دربرگیرنده تجربیات تلخ و شیرینی بود و در مقطعی که به معنای واقعی کلمه «شرایط حساس کنونی» لقب گرفت موجب خلق اتفاقاتی شد که حداقل در این یک دهه کمتر شاهد آن بودیم.
مسیری پرچالش، پرحاشیه و بحث برانگیز که تاریخ این سرزمین درباره آن بسیار خواهد نوشت. اتفاقاتی کمتر تجربه شده که هم هنرمندان را تحت تاثیر قرار داد و هم مدیران فرهنگی را با فضای استثنائی روبهرو کرد که حتما در روایت آن چه بر آنها گذشته حرف های جدیدی برای گفتن دارند. مسیری پر از «واژه» و «مفهوم» که ادبیات تازه ای را در گفتمان فرهنگی هنری کشور نیز خلق کرد که باید از آن به عنوان یک تجربه متفاوت نام برد. تجربه ای که شاید در ظاهر به دلیلی تعطیلی طولانی مدت فعالیت های هنری به ویژه در سینما، تئاتر و موسیقی می توانست حکم یک دوره نقاهت طولانی مدتی را برای یک مدیر فرهنگی فراهم سازد اما این ظاهر ماجرا بود زیرا ماجراها و حواشی مربوط به این تعطیلی ها، چالش ها و فقدان حضور هنرمندان در عرصه های اجرایی که بی ارتباط با سیاست و اقتصاد نبود می بایست فضایی را برای مدیران ایجاد می کرد که بتوانند از پس یک برنامه ریزی در مدیریت بحران کارها را به سمتی هدایت کنند که چراغ هنر در عین رعایت کیفیت خاموش نشود.
فضایی که همه می دانیم با نقدها و نظرهایی چه به سمت مدیران و چه به سمت هنرمندان همراه بود اما هرچه هست در زمره مقطع پرچالشی از فعالیت های فرهنگی هنری کشور قرار گرفت که امیدواریم هرچه سریع تر به سمت فضایی آرام و سپس تجزیه و تحلیل درستی هدایت شود که بتواند در آینده، تجربه ای گران سنگ برای رفع مشکلات و معایب به حساب آید.
