دفترچه خاطرات [ دفترچه خاطرات از تبار روژ روناک ]
- نویسنده موضوع FOROZESH
- تاریخ شروع
-
- برچسبها
- دفترچه خاطرات از تبار روژ روناک
به نام پاکی و نور
۲۲ اردیبهشتماه، سال ۱۴۰۵
بعضی خاطرهها در زندگی همهی ما مشترک است.
کلی ترینها را شاید بتوان گفت:
*هوای ابری دم صبح، در روز بهاری
*آفتاب شدیدِ ظهر تابستان
*هوای خنکِ پاییز
*اولین برف زمستانی
از قبل میدانیم همچین روزی خواهد آمد ولی چیزی که متفاوتش میکند، چگونگی گذراندن این اتفاقات از قبل پیش بینی شده است.
برای من تا قبل از سه سال پیش آسمان از آبی به آبی تغییر میکرد. متوجه گذشت فصلها و عمرم نبودم و حالا خیلی پشیمانم.
از آدمهای غریبهی آشنا (غیر از مادرم) در اطرافم آموختم که باید خود را غرق زندگی تجملاتی کرد و هدفی تا قبل از ۲۵سالگی ساخت و برایش سخت تلاش کرد قافل از اینکه زندگی از کوچکترین لحظات شکل میگیرد کارهای کوچک تکراری. نه فقط و فقط به یک نقطه در رو به رو خیره شدن و دویدن و خسته شدن و پیر شدن.
من لذت نوجوانی و کودکی را نفهمیدم و سرم مثل یک پیرزن هفتاد ساله، سخت به کار نداشتهی خودم بود.
تنها حقیقتی که میتوانم بگویم پشیمانم نمیکند نداشتن دوستان زیادی در اطرافم است. چون به نظرم تنها نکته ی مثبت سبک زندگی من نبود دوستان مختلف و تقلبی است.
به هرحال اندک دوستانی که شاید سه سال است یا با آنها آشنا شدهام یا با آنها بهتر رفتار میکنم و وقتم را به آنها اختصاص میدهم ، روزهای مرا رنگ بخشیدهاند و حالا دایره اجتماع من از آدمهای اندک و امن پر شده است.
البته که یک خصلت در من عوض شدنی نیست، آنطور که همه به اتفاق نظر معتقدند که من دختری از تبار روژ هستم، مثل چلهی تابستان کلافه کنندهام.
تنفرم ، اخلاقم و باورهایم...
کلافه کنندهاس.
اما من معتقدم روزهای زیادی از دست دادهام و تلاشی برای نگهداشتن لحظات و احساساتم نکردم پس تا وقت هست باید پیچ و خم احساسات و رفتارم را یاد بگیرم و چهارچوبی برای زندگیام تعیین کنم.
قوانینی برای محافظت از خودم و خانوادهام و البته که دوستانی که از ته قلبم دوستشان دارم.
۲۲ اردیبهشتماه، سال ۱۴۰۵
بعضی خاطرهها در زندگی همهی ما مشترک است.
کلی ترینها را شاید بتوان گفت:
*هوای ابری دم صبح، در روز بهاری
*آفتاب شدیدِ ظهر تابستان
*هوای خنکِ پاییز
*اولین برف زمستانی
از قبل میدانیم همچین روزی خواهد آمد ولی چیزی که متفاوتش میکند، چگونگی گذراندن این اتفاقات از قبل پیش بینی شده است.
برای من تا قبل از سه سال پیش آسمان از آبی به آبی تغییر میکرد. متوجه گذشت فصلها و عمرم نبودم و حالا خیلی پشیمانم.
از آدمهای غریبهی آشنا (غیر از مادرم) در اطرافم آموختم که باید خود را غرق زندگی تجملاتی کرد و هدفی تا قبل از ۲۵سالگی ساخت و برایش سخت تلاش کرد قافل از اینکه زندگی از کوچکترین لحظات شکل میگیرد کارهای کوچک تکراری. نه فقط و فقط به یک نقطه در رو به رو خیره شدن و دویدن و خسته شدن و پیر شدن.
من لذت نوجوانی و کودکی را نفهمیدم و سرم مثل یک پیرزن هفتاد ساله، سخت به کار نداشتهی خودم بود.
تنها حقیقتی که میتوانم بگویم پشیمانم نمیکند نداشتن دوستان زیادی در اطرافم است. چون به نظرم تنها نکته ی مثبت سبک زندگی من نبود دوستان مختلف و تقلبی است.
به هرحال اندک دوستانی که شاید سه سال است یا با آنها آشنا شدهام یا با آنها بهتر رفتار میکنم و وقتم را به آنها اختصاص میدهم ، روزهای مرا رنگ بخشیدهاند و حالا دایره اجتماع من از آدمهای اندک و امن پر شده است.
البته که یک خصلت در من عوض شدنی نیست، آنطور که همه به اتفاق نظر معتقدند که من دختری از تبار روژ هستم، مثل چلهی تابستان کلافه کنندهام.
تنفرم ، اخلاقم و باورهایم...
کلافه کنندهاس.
اما من معتقدم روزهای زیادی از دست دادهام و تلاشی برای نگهداشتن لحظات و احساساتم نکردم پس تا وقت هست باید پیچ و خم احساسات و رفتارم را یاد بگیرم و چهارچوبی برای زندگیام تعیین کنم.
قوانینی برای محافظت از خودم و خانوادهام و البته که دوستانی که از ته قلبم دوستشان دارم.
آخرین ویرایش:
هر چه میگذرد، بیشتر به من ثابت میشود که زندگی ارزشش را ندارد.
ارزش حسادت
ارزش عقب ماندن
ارزش تندرویی و تند خویی
ارزش نگران بودن
ارزش ترسیدن از قضاوتشدن.
زندگی کوتاه تر از آن است که بی ارزشی بعضی احساساتِ تیره، بر بادش دهد.
اما زندگی خیلی ارزشمند است برای:
یک نگاه ارزشمند به زیبایی گلها،
یک محبت کوچک به گربهی کوچه،
یک جملهی کوتاه خسته نباشید به فروشنده خستهی فروشگاهی،
شوق کاشتن دانهای در خاک،
ذوق نگهداری از بذری،
انتظار برای سر از خاک بیرون آوردن و رشدش،
و انظباط برای رسیدگی و آبیاری.
چیز های بیشتر ی برای ارزشمند شدنِ این روزگار هست که فراموش کردهام.
این روزها در حال یاد گرفتن زندگیام و مسیر، سخت و غمگین است.
لذت زندگی به زندگی کردن است.
باید زیبایی دنیا را درک کرد تا تیره بخت و بدذات نشد.
دنیای امروزی بیرحم است پس در لابهلای سختی و زشتی، دیدن و شناختن زیبایی، اولین وظیفه برای بزرگسال نامیدن خودم است.
به قول حسین پناهی:
درکِ زیبایی، درکی زیباست.
ارزش حسادت
ارزش عقب ماندن
ارزش تندرویی و تند خویی
ارزش نگران بودن
ارزش ترسیدن از قضاوتشدن.
زندگی کوتاه تر از آن است که بی ارزشی بعضی احساساتِ تیره، بر بادش دهد.
اما زندگی خیلی ارزشمند است برای:
یک نگاه ارزشمند به زیبایی گلها،
یک محبت کوچک به گربهی کوچه،
یک جملهی کوتاه خسته نباشید به فروشنده خستهی فروشگاهی،
شوق کاشتن دانهای در خاک،
ذوق نگهداری از بذری،
انتظار برای سر از خاک بیرون آوردن و رشدش،
و انظباط برای رسیدگی و آبیاری.
چیز های بیشتر ی برای ارزشمند شدنِ این روزگار هست که فراموش کردهام.
این روزها در حال یاد گرفتن زندگیام و مسیر، سخت و غمگین است.
لذت زندگی به زندگی کردن است.
باید زیبایی دنیا را درک کرد تا تیره بخت و بدذات نشد.
دنیای امروزی بیرحم است پس در لابهلای سختی و زشتی، دیدن و شناختن زیبایی، اولین وظیفه برای بزرگسال نامیدن خودم است.
به قول حسین پناهی:
درکِ زیبایی، درکی زیباست.
آخرین ویرایش:
شاید اولین قانون برای حال دخترکی از تبار روژ:
با اینکه زندگی به من خیلی سخت گرفت و شاید سه سال پیش شکستم داد، تمام شوقم را گرفت و
در اوج جوانی دنیایم را خاکستری کرد؛ اما حالا دیگر نمیتواند من جدید را زمین بزند.اولین قانون من،
ادامه دادن و حرکت کردن است.
حتی اگر غمگینم،
در چشمهایم اشک،
و در گلویم بغض باشد.
ادامه دادن اولویت من است.
روزهایی که گذشت درس عبرت و تجربهی تلخی بود، عزیزانم را نگران کردم و دل شکستمو آنهایی که لیاقت نداشتن را عزیز شمردم و هر روز ناامیدتر ، خسته و پریشانتر شدم.
تا جایی که مردهی متحرکی بودم که زندگی را نمیشناخت؛ اما حالا میگذرم، رهگذری که از مسیر لذت میبرد حتی در میان آتش، به زیبایی بیرحم شعله مینگرد و به امید آرام شدنش آرزو میکند.
جایی خواندم انتقام، داد و فریاد یا تلافی نیست
بلکه
گذشتن
و زندگی کردن
و شکوفا شدن است.
و من از من قبلاً انتقام میخواهد.
و شکوفا خواهد شد.
با اینکه زندگی به من خیلی سخت گرفت و شاید سه سال پیش شکستم داد، تمام شوقم را گرفت و
در اوج جوانی دنیایم را خاکستری کرد؛ اما حالا دیگر نمیتواند من جدید را زمین بزند.اولین قانون من،
ادامه دادن و حرکت کردن است.
حتی اگر غمگینم،
در چشمهایم اشک،
و در گلویم بغض باشد.
ادامه دادن اولویت من است.
روزهایی که گذشت درس عبرت و تجربهی تلخی بود، عزیزانم را نگران کردم و دل شکستمو آنهایی که لیاقت نداشتن را عزیز شمردم و هر روز ناامیدتر ، خسته و پریشانتر شدم.
تا جایی که مردهی متحرکی بودم که زندگی را نمیشناخت؛ اما حالا میگذرم، رهگذری که از مسیر لذت میبرد حتی در میان آتش، به زیبایی بیرحم شعله مینگرد و به امید آرام شدنش آرزو میکند.
جایی خواندم انتقام، داد و فریاد یا تلافی نیست
بلکه
گذشتن
و زندگی کردن
و شکوفا شدن است.
و من از من قبلاً انتقام میخواهد.
و شکوفا خواهد شد.