مشاعره |مشاعره با اشعار ابوسعید ابوالخیر|

[شکوفـہ بـھـاری]

ای که با نامت جهان آغاز شد | دفتر ما هم به نامت باز شد

ابوسعید فضل‌الله‌بن‌ احمد‌بن‌ محمد‌بن‌ ابراهیم ملقب به ابوسعید ابوالخیر، در سال ۳۵۷ ه.ق متولد گردید. اولین بار در اشعار اوست که کنایات و اشارات عارفانه به کار رفته، تشبیهاتی از عشق زمینی و جسمانی در مورد عشق الهی ذکر شده. ابوسعید ابوالخیر در بخش مهمی از شعر پارسی چهره او در کنار مولوی و خیام قرار می‌گیرد، بی آنکه خود شعر چندانی سروده باشد.

شعر اول:
از زهد اگر مدد دهی ایمان را
مرتاض کنی به ترک دینی جان را
ترک دنیا نه زهد دنیا زیراک
نزدیک خرد زهد نخوانند آن را

بخشی از اشعار ابوسعید ابوالخیر را مطالعه کنید. ​

 

[~راوـــی~]

آتش نمرود هرگز پور آذر را نسوخت
پور آذر پیش ازین آتش چو خاکستر شده‌است

 

[شکوفـہ بـھـاری]

آتش نمرود هرگز پور آذر را نسوخت
پور آذر پیش ازین آتش چو خاکستر شده‌است

تو چو صاحب عطایی طلب منست از تو
چو تو غالبی بهر کس به تو خویش می‌سپارم

 

[~راوـــی~]

مرا تو راحت جانی معاینه نه خبر
کرا معاینه آمد خبر چه سود کند

 

[شکوفـہ بـھـاری]

مرا تو راحت جانی معاینه نه خبر
کرا معاینه آمد خبر چه سود کند

در رفع حجب کوش نه در جمع کتب
کز جمع کتب نمی‌شود رفع حجب

 

[Delaram*]

بندهٔ عاصیم رضای تو کجاست
تاریک دلم نور و صفای تو کجاست

ما را تو بهشت اگر به طاعت بخشی
این بیع بود لطف و عطای تو کجاست

 

[شکوفـہ بـھـاری]

بندهٔ عاصیم رضای تو کجاست
تاریک دلم نور و صفای تو کجاست

ما را تو بهشت اگر به طاعت بخشی
این بیع بود لطف و عطای تو کجاست

تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست
سودی ندهد یاری هر یار که هست

 

[~راوـــی~]

تقلید دو سه مقلد بی‌معنی
بدنام کند ره جوانمردان را

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تقلید دو سه مقلد بی‌معنی
بدنام کند ره جوانمردان را

از چهرهٔ عاشقانه‌ام زر بارد
وز چشم ترم همیشه آذر بارد

 

[Delaram*]

دردیکه ز من جان بستاند اینست
عشقی که کسش چاره نداند اینست