طنز نمد، نمت، نمیخ | نسل جدید با حروف قهر کرده!

[عجیبه خانوم]

قسمت ۱ | مقدمه
زبان همیشه در حال تغییر بوده، اما ظاهراً ما تصمیم گرفتیم سرعت این تغییر را بیشتر کنیم!
قبلاً می‌گفتیم «نمی‌دانم»، امروز می‌گوییم «نمد». قبلاً «نمی‌توانم» بود، حالا «نمت». یعنی کلمات هم مثل ما حوصله‌ی اضافه‌کاری ندارند اما این کوتاه‌نویسی فقط یک شوخی نیست، کم‌کم تبدیل به بخشی از زبان چت و گفت‌وگوی روزمره شده.
بیایید ببینیم این اتفاق از کجا شروع شد و به کجا رسیده.

 

[عجیبه خانوم]

قسمت ۲ | همه‌چیز از کجا شروع شد؟
کوتاه کردن کلمات اتفاق جدیدی نیست و آدم‌ها همیشه برای سریع‌تر حرف زدن، شکل گفتاری کلمات را تغییر داده‌اند اما ماجرای امروزی با پیامک جدی‌تر شد. وقتی تعداد کاراکترها محدود بود، هر حرف اضافی واقعاً جا می‌گرفت! پس کلمات شروع کردند به رژیم گرفتن، بعضی حروف حذف شدند و بعضی عبارت‌ها کوتاه شدند.
بعد اینترنت آمد و این عادت را با خودش به شبکه‌های اجتماعی برد.

 

[عجیبه خانوم]

قسمت ۳ | دوران پیامک
پیامک را می‌توان یکی از مربی‌های اصلی کوتاه‌نویسی دانست! وقتی قرار بود یک عالمه حرف را در یک پیام جا بدهیم، «نمی‌دانم» ناگهان زیادی لوکس به نظر می‌رسید. کاربر باید هم سریع می‌نوشت، هم کم‌جا. این‌جا بود که شکل‌های کوتاه و محاوره‌ای بیشتر جا افتادند. بعد گوشی‌های هوشمند آمدند، اما عادت کوتاه‌نویسی دیگر از بین نرفت.

 

[عجیبه خانوم]

قسمت ۴ | ورود شبکه‌های اجتماعی
با آمدن شبکه‌های اجتماعی، محدودیت کاراکتر کمتر شد، اما محدودیت حوصله بیشتر! دیگر مسئله فقط کمبود فضا نبود، سرعت جواب دادن هم مهم شده بود. پس چرا وقتی می‌توانی «نمی‌دانم» را کوتاه کنی، کامل بنویسی؟
اینجا بود که کوتاه‌نویسی از یک راه‌حل تبدیل به یک سبک نوشتاری شد و کلمات یکی‌یکی وارد دوران بازنشستگی حروف شدند!

 

[عجیبه خانوم]

قسمت ۵ | تولد «نمد»
یکی از نمونه‌های جالب، «نمی‌دونم» است که در بعضی فضاهای چتی به «نمد» تبدیل شده.
سه کلمه‌ی کامل، حالا در چهار حرف خلاصه شده‌اند! «نمد» گاهی فقط معنی «نمی‌دانم» دارد و گاهی لحن بی‌حوصلگی هم با خودش می‌آورد.
یعنی طرف شاید واقعاً نداند، یا شاید فقط نخواهد بیشتر توضیح بدهد. یک کلمه، دو کاربرد. صرفه‌جویی در حروف و حوصله، هم‌زمان!

 

[عجیبه خانوم]

قسمت ۶ | «نمت» وارد می‌شود
«نمی‌تونم» هم قربانی بعدی است و در بعضی چت‌ها به «نمت» تبدیل می‌شود. کلمه کوتاه شده، اما بار مسئولیت همچنان سر جایش است! «نمت» می‌تواند یعنی واقعاً توانایی انجام کاری را ندارم، یا خیلی دوستانه یعنی «بی‌خیال، از من برنمیاد». البته اگر به مدیرت بگویی «نمت»، احتمالاً بحث کوتاه‌نویسی خیلی زود تمام می‌شود!

 

[عجیبه خانوم]

قسمت ۷ | خانواده‌ی «نمی‌...»
وقتی «نمی‌دونم» و «نمی‌تونم» کوتاه شدند، بقیه‌ی خانواده هم بیکار نماندند. «نمی‌خوام»، «نمی‌دونستم»، «نمی‌تونستم» و عبارت‌های مشابه هم در گفتار و چت شکل‌های کوتاه و محاوره‌ای پیدا کردند. هدف اصلی، سریع‌تر و راحت‌تر نوشتن است. البته هرچه کلمه کوتاه‌تر شود، احتمال اینکه نفر مقابل مجبور شود حدس بزند بیشتر می‌شود!
یعنی صرفه‌جویی برای نویسنده، هزینه برای خواننده!

 

[عجیبه خانوم]

قسمت ۸ | کوتاه‌نویسی سؤال‌ها
فقط جمله‌های خبری قربانی نشدند؛ سؤال‌ها هم وارد این بازی شدند. «چی شده؟»، «چی میگی؟»، «چی کار کنم؟» و «چی می‌خوای؟» در فضای چت ممکن است کوتاه‌تر نوشته شوند. این شکل‌ها بیشتر به گفتار نزدیک‌اند تا نوشتار رسمی.
در واقع ما داریم همان چیزی را که در ذهنمان می‌شنویم، سریع روی صفحه می‌آوریم. دستور زبان هم گوشه‌ای نشسته و فقط نگاه می‌کند!

 

[عجیبه خانوم]

قسمت ۹ | کوتاه‌نویسی احساسی
بعضی کوتاه‌نویسی‌ها فقط برای سرعت نیستند و احساس هم منتقل می‌کنند. مثلاً «ولش کن» یا «بی‌خیال» وقتی کوتاه‌تر و محاوره‌ای نوشته می‌شوند، می‌توانند حس صمیمیت یا بی‌حوصلگی بیشتری داشته باشند. گاهی حتی شکل نوشتن، از خود جمله مهم‌تر می‌شود. یک «باشه» با یک «باش» یا شکل کوتاه‌ترش می‌تواند لحن متفاوتی داشته باشد. پس کوتاه‌نویسی فقط کم کردن حروف نیست. کم‌کم تبدیل به زبان لحن هم شده.

 

[عجیبه خانوم]

قسمت ۱۰ | کوتاه‌نویسی برای بی‌حوصلگی
یکی از کاربردهای جالب این کلمات، انتقال بی‌حوصلگی است. مثلاً وقتی کسی می‌پرسد «چرا؟» و جواب می‌گیرد «نمد» یا «حند»، احتمالاً قرار نیست یک سخنرانی دو ساعته ادامه پیدا کند! گاهی خود کوتاه بودن جواب، پیام اصلی را منتقل می‌کند. یعنی «حوصله توضیح ندارم» را با کوتاه‌ترین شکل ممکن می‌گوییم. تناقض جالبی است: برای گفتن اینکه حوصله نداریم، کلی روش جدید اختراع کرده‌ایم!