رفیقی ک واقعا از بچگی کنارش بودم.
قطعا یه جایگاه خاصی تو قلب من داره.
از دیدنش فوق العاده ذوق زده میشم .
اگه به یاد من بود و دوباره برگشتیم به همون دوستی بی پایانی ک از بچگی داشتیم ک هیچ؛ جایگاهش تو قلبم حفظ میشه . ولی اگر احیاناً مثل قبلا نبود یا مثلا سرد شده بود یا یه جورایی حس کردم دوست جدید پیدا کرده و به قول بعضی از افراد دیگه نیازی به من نداره . میرم انشگاه درس ام رو میخونم .
ولی باز یه جایگاه پایین تر یعنی به عنوان یه دوست قبولش دارم .
البته تا وقتی که دوری و دوستی باشه دیگه .
ولی دیگه اگه سنگی برداشت برای اینکه قلبم رو بشنکه. خودم راهش رو باز میزارم ک لااقل به افراد دیگه ای که جاشون تو قلبمه صدمه نزنم.
همین :)