متوجه نشدم
مشاوره پایانیافته مشاوره رمان| NOGHRE
- نویسنده موضوع -Taraneh
- تاریخ شروع
- وضعیت
کژال… تو… تو خیلی چیزا رو نمیدونی.»
خب… بگید. میخوام بدونم، من… من باید بدونم. »
مکث میکنن، لکنت دارن و دیالوگهاشون ساختارشون شبیه همدیگهست
خب… بگید. میخوام بدونم، من… من باید بدونم. »
مکث میکنن، لکنت دارن و دیالوگهاشون ساختارشون شبیه همدیگهست
به چشمهای مرد که همچون تکههای آتشِ خشم در تاریکی شب میدرخشید، خیره شدم. در دل، هزار پرسش گره خورده بود؛ آیا قدمی که برمیداشتم راه رهایی بود یا آغاز سقوطی عمیق؟ نجات مردم در برابر ظلم، یا وانهادن همهچیز به پای آرامشی پوشالی؟ باید میان دو تیغ انتخاب میکردم؛ نجاتِ دیگران با بهای درد خودم، یا آرامشِ ظاهری همراه با زخمِ همیشگیِ وجدان.
سؤالم، همچون سنگی در گلو گیر کرده بود. نمیدانستم از کجا آغاز کنم. مزهی تلخ اضطراب روی زبانم نشسته بود. نفسهایم کوتاه و دودل، و آن چشمهای خشمگین همچون دو دیوار محکومکننده، راه را بر من تنگ میکردند. بین پرسیدن یا سکوت، ماندن یا رفتن گیر افتاده بودم، اما از بازگشت دیگر خبری نبود. راه، پشت سرم بسته شده بود. نگاهم لرزید و به چهرهی درماندهی مرضیه خانم افتاد. لبهایم آرام لرزیدند:
«اومدم… اومدم که بدونم چرا سکوت کردید؟ چ… چرا؟»
صدای مرد، چون پتکی سرد، میان حرفم فرود آمد:
«بذار من بهت بگم، دخترجون.»
به چهرهاش خیره شدم. نور زرد و نحیف چراغ، صورتش را نیمه میبلعید. سایهها روی گونههایش میلغزیدند و خشم در چشمهایش موج میزد. انتظار، مثل خاری در سینهام میخورد.
«ما نیازی به کمک تو نداریم، غریبه.»
غریبه، واژه مثل سنگی سرد بر شانههایم افتاد. شاید حق داشتند. من در این خانه، در این ده، در این تاریخ گمشده، تنها یک نام ناآشنا بودم. اما آیا نمیدید که جانم را به خطر انداخته بودم؟
«حرف شما درسته، من غریبهام؛ اما میخوام ظلم و ستم رو از بین ببرم.»
مرد، ناگهان از جا پرید. مشتِ چپش گره شد، رگهای گردنش برجسته، و گامهایش پر از خشمی مهارنشدنی. حرکاتش بوی خطر میداد. چشم در چشمش دوختم.
«تو هیچ غلطی نمیتونی بکنی دخترجون! خان بهترین آدم تو این دهه.»
به سمت در قدم برداشت. قدمهایش، سنگین و بیرحم، صدای تندی بر چوبهای کهنه انداخت. بیآنکه نگاهی به من بیندازد، دوباره غرید:
«برگرد. نمیخوام دیگه اینجا ببینمت. اگه ببینم کاری کردی، خودم حلش میکنم.»
هوای خانه انگار سردتر شد. آیا واقعاً راضی بودند؟ از خانِ ظالم؟ یا زیر فشار ترس، زبانشان بریده بود؟ شاید حقیقت پشت پردهای سنگینتر از ترس پنهان بود.
مرضیه خانم به آرامی نزدیک آمد، کنارم نشست. انگشتانش، لرزان و سرد، روی دستم نشستند.
«کژال… تو… تو خیلی چیزا رو نمیدونی.»
و راست میگفت؛ من هیچچیز نمیدانستم. نه از مادرم، نه از خودم، نه از گذشتهای که مثل مه، همهجا را پوشانده بود. رازها، چون سنگهای سنگین، بر شانههایم تلنبار میشدند.
بین گفتن و سکوت مردد بود. نفس عمیقی کشید. صدایش لرزید، گویی واژهها از گلویش عبور نمیکردند. هوای خانه سنگین شده بود. بوی نفت که پیشتر در هوا بود، جای خود را به بوی نم و رطوبت داده بود؛ رطوبتی که از لابهلای ترک دیوار میخزید و تا مغز استخوانم نفوذ میکرد. لرزهای بیاختیار بر تنم نشست.
لبهایم را آرام تر کردم:
«خب، بگید. میخوام بدونم. من باید بدونم. دلیل سکوت شما رو دلیل اینکه چرا سکوت کردید؟»
سؤالم، همچون سنگی در گلو گیر کرده بود. نمیدانستم از کجا آغاز کنم. مزهی تلخ اضطراب روی زبانم نشسته بود. نفسهایم کوتاه و دودل، و آن چشمهای خشمگین همچون دو دیوار محکومکننده، راه را بر من تنگ میکردند. بین پرسیدن یا سکوت، ماندن یا رفتن گیر افتاده بودم، اما از بازگشت دیگر خبری نبود. راه، پشت سرم بسته شده بود. نگاهم لرزید و به چهرهی درماندهی مرضیه خانم افتاد. لبهایم آرام لرزیدند:
«اومدم… اومدم که بدونم چرا سکوت کردید؟ چ… چرا؟»
صدای مرد، چون پتکی سرد، میان حرفم فرود آمد:
«بذار من بهت بگم، دخترجون.»
به چهرهاش خیره شدم. نور زرد و نحیف چراغ، صورتش را نیمه میبلعید. سایهها روی گونههایش میلغزیدند و خشم در چشمهایش موج میزد. انتظار، مثل خاری در سینهام میخورد.
«ما نیازی به کمک تو نداریم، غریبه.»
غریبه، واژه مثل سنگی سرد بر شانههایم افتاد. شاید حق داشتند. من در این خانه، در این ده، در این تاریخ گمشده، تنها یک نام ناآشنا بودم. اما آیا نمیدید که جانم را به خطر انداخته بودم؟
«حرف شما درسته، من غریبهام؛ اما میخوام ظلم و ستم رو از بین ببرم.»
مرد، ناگهان از جا پرید. مشتِ چپش گره شد، رگهای گردنش برجسته، و گامهایش پر از خشمی مهارنشدنی. حرکاتش بوی خطر میداد. چشم در چشمش دوختم.
«تو هیچ غلطی نمیتونی بکنی دخترجون! خان بهترین آدم تو این دهه.»
به سمت در قدم برداشت. قدمهایش، سنگین و بیرحم، صدای تندی بر چوبهای کهنه انداخت. بیآنکه نگاهی به من بیندازد، دوباره غرید:
«برگرد. نمیخوام دیگه اینجا ببینمت. اگه ببینم کاری کردی، خودم حلش میکنم.»
هوای خانه انگار سردتر شد. آیا واقعاً راضی بودند؟ از خانِ ظالم؟ یا زیر فشار ترس، زبانشان بریده بود؟ شاید حقیقت پشت پردهای سنگینتر از ترس پنهان بود.
مرضیه خانم به آرامی نزدیک آمد، کنارم نشست. انگشتانش، لرزان و سرد، روی دستم نشستند.
«کژال… تو… تو خیلی چیزا رو نمیدونی.»
و راست میگفت؛ من هیچچیز نمیدانستم. نه از مادرم، نه از خودم، نه از گذشتهای که مثل مه، همهجا را پوشانده بود. رازها، چون سنگهای سنگین، بر شانههایم تلنبار میشدند.
بین گفتن و سکوت مردد بود. نفس عمیقی کشید. صدایش لرزید، گویی واژهها از گلویش عبور نمیکردند. هوای خانه سنگین شده بود. بوی نفت که پیشتر در هوا بود، جای خود را به بوی نم و رطوبت داده بود؛ رطوبتی که از لابهلای ترک دیوار میخزید و تا مغز استخوانم نفوذ میکرد. لرزهای بیاختیار بر تنم نشست.
لبهایم را آرام تر کردم:
«خب، بگید. میخوام بدونم. من باید بدونم. دلیل سکوت شما رو دلیل اینکه چرا سکوت کردید؟»
خوبه؟
عزیز جان یه سوال میپرسم، امیدوارم باعث دلخوری نشه
چون که یکم دچار شک شدم و چند نوشته تقریبا مطابق با فضای سازی نوشتههای شما دیدم.
از هوش مصنوعی کمک گرفتید؟
چون که یکم دچار شک شدم و چند نوشته تقریبا مطابق با فضای سازی نوشتههای شما دیدم.
از هوش مصنوعی کمک گرفتید؟
خوشگلم دیروز هم این موضوع رو بیان کردید و منم بهتون گفتم نوشته های خودمه داخل نوت گوشیم مینویسم و اپ میکنم تنها کمکی که میگیرم از دوستم دبیر ادبیاته عزیزم
ی سوال چرا باید رمان یکی دیگه مشابه رمان و متون من باشه؟
مشابه رمان شما نیست.
مشابه فضا سازی شماست. مثل پارت شما توصیفات و فضا سازی بیشتر از روند داستان دیده میشه
من توی توضیحات به صورت مرحله به مرحله گفتم که باید برای شخصیت پردازی چیکار کنید عزیزم.
گفتم توصیفات حسی رو کمی زیادتر کن، نگفتم فضا سازی رو خیلی بیشتر کن و استعاره پشت هم بیار که روند داستان کند بشه.
اما اگه میگید کمک نگرفتید پس حتما من زیاد آشنایی ندارم و اشتباه فهمیدم.
میرم سراغ ایرادات شخصیتپردازی
لحن دیالوگهای شما مثل همدیگست
طبیعی نیستن
و همینطور لحن شخصیت توی روایت یک دست و بدون فراز نشیبه.
بیشتر شخصیت انگار داره گزارش فضا رو میده تا این که مثلا حس خودش رو توصیف کنه و وارد بتن داستان بشه
تو باید شخصیت رو نشون بدی، نباید توضیحش بدی
لحن روایت برای یک شخصیت پردازی باید
منعکسکننده شخصیت باشع
از زاویه احساس و قضاوت اون جهان رو نشون بده
طبیعی و ذهنی باشد، نه مثل گزارش خبری باشه
ریتم متناسب با حالت روانی داشته باشه
« تو وضعیت استرس زا افکارش سریع مبهم باشه وقتی خشمگینه جملات کوتاه و با داد همراه باشه و وقتی احساسیه با توصیف همراه باشه»
صدای منحصر به فرد ایجاد کنه
« این مهمه، یعنی شخصیت باید لحن خودش رو داشته یاشع، ویژگی حرف زدن خودش رو داشته باشه
مثلا کسی که یه شخصیت منطقی داره آن صداش فرق داره با کسی که شخصیت احساسی داره
الان توی پارت شما، تمام شخصیتها مثل همدیگه حرف میزنن
مشابه فضا سازی شماست. مثل پارت شما توصیفات و فضا سازی بیشتر از روند داستان دیده میشه
من توی توضیحات به صورت مرحله به مرحله گفتم که باید برای شخصیت پردازی چیکار کنید عزیزم.
گفتم توصیفات حسی رو کمی زیادتر کن، نگفتم فضا سازی رو خیلی بیشتر کن و استعاره پشت هم بیار که روند داستان کند بشه.
اما اگه میگید کمک نگرفتید پس حتما من زیاد آشنایی ندارم و اشتباه فهمیدم.
میرم سراغ ایرادات شخصیتپردازی
لحن دیالوگهای شما مثل همدیگست
طبیعی نیستن
و همینطور لحن شخصیت توی روایت یک دست و بدون فراز نشیبه.
بیشتر شخصیت انگار داره گزارش فضا رو میده تا این که مثلا حس خودش رو توصیف کنه و وارد بتن داستان بشه
تو باید شخصیت رو نشون بدی، نباید توضیحش بدی
لحن روایت برای یک شخصیت پردازی باید
منعکسکننده شخصیت باشع
از زاویه احساس و قضاوت اون جهان رو نشون بده
طبیعی و ذهنی باشد، نه مثل گزارش خبری باشه
ریتم متناسب با حالت روانی داشته باشه
« تو وضعیت استرس زا افکارش سریع مبهم باشه وقتی خشمگینه جملات کوتاه و با داد همراه باشه و وقتی احساسیه با توصیف همراه باشه»
صدای منحصر به فرد ایجاد کنه
« این مهمه، یعنی شخصیت باید لحن خودش رو داشته یاشع، ویژگی حرف زدن خودش رو داشته باشه
مثلا کسی که یه شخصیت منطقی داره آن صداش فرق داره با کسی که شخصیت احساسی داره
الان توی پارت شما، تمام شخصیتها مثل همدیگه حرف میزنن
خب میشه خودتون یک مثال بزنید؟
عزیزم چون توضیحات زیاد بوده من برات فایل صوتی ضبط کردم، مشکلی برای گوش دادن نداری؟
نه خوشگلم موردی ندارم
فقط بعدش ی مثال هم بزن
- وضعیت
کی این تاپیک رو خونده
(کل خوانندگان: 33)