مشاعره | مشاعره با اشعار شهریار |

[Anitak]

ای ماه کنعانی ترا یاران به چاه افکنده‌اند
در رشته پیوند ما چنگی زن و بالا بیا

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا

 

[شکوفـہ بـھـاری]

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

نوشداروئی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگدل این زودتر می‌خواستی حالا چرا

ای خدایی که به یعقوب رساندی یوسف
این زمان یوسف من نیز به من بازرسان

 

[AlirixAlirix عضو تأیید شده است.]

نازنین میبندم این دفتر گذشت آن فصل ما
با نسیمی میروم افسانه گشتم عاقبت

 

[Adam]

نازنین میبندم این دفتر گذشت آن فصل ما
با نسیمی میروم افسانه گشتم عاقبت

تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من
واژگون گشت از سپهر واژگون اقبال من

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من
واژگون گشت از سپهر واژگون اقبال من

نالد به حال زار من امشب سه تار من
این مایه تسلی شب های تار من

 

[Adam]

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم
دگر اکنون با جوانان ناز‌کن با ما چرا ؟

 

[شکوفـہ بـھـاری]

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم
دگر اکنون با جوانان ناز‌کن با ما چرا ؟

ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم
این نیست مزد رنج من و باغبانیم

 

[.بَهاران..بَهاران. عضو تأیید شده است.]

من به چشمان تو سوگند، که دل‌باخته‌ام
جز تو، هرگز نرود فکر و خیالم زِ جهان!

 

[شکوفـہ بـھـاری]

من به چشمان تو سوگند، که دل‌باخته‌ام
جز تو، هرگز نرود فکر و خیالم زِ جهان!

ناز و نوش زندگانی حسرت مردن نیرزد
من گرفتم عمر چندین روزه سر تا پا جوانی

 

[.بَهاران..بَهاران. عضو تأیید شده است.]

یادت نرود، به مردم این دنیا
‏دریا بدهی، کویر پس می گیرى.