نتایح جستجو

چو سرو سهی تو بدیدار و قد ترا از چه معنی توان کرد رد همی تا زیم من به کام توام پرستار و مولای نام توام بهر چت مرادست فرمان کنم هر آنچم تو فرمان دهی آن کنم ولیکن مرا هست عذر زنان یکی هفته ام داد باید زمان چو بگذشت یک هفته از کار من نباشد کسی جز تو سالار من

تو آگاهی ای زاد سرو سهی که چون ورقه دارم فراوان رهی چو گل شه دل شاه را نرم دید روانش به عشق اندرون گرم دید به مکر اندر آمد بت سیم تن به چاره رهاند از بلا خویشتن چنین گفت کی پادشاه عرب بلند اختر و راد و عالی نسب دل و دولت و کامکاریت هست دلیری و جاه و سواریت هست

چنین گفت آنگه به فرمانبران بیارید هین بدره های گران بیارید پیشم کنون تاج زر دو صد تخت دیبا و عقد گهر همه هرچ گفت آوریدند پیش نهاد آن همه پیش دل خواه خویش بگفت این فدای یکی موی تست دل و جان من بندهٔ روی تست تو دانی که از ورقه کم نیستم براه صبوری چرا ایستم

ایا ماه گل چهر دل خواه من دراز از تو شد عمر کوتاه من اگر وصل من در خور آید ترا نهد بخت بر مشتری گاه من منم شاه گردن کشان جهان تو شاه ظریفانی و ماه من گرم در چه غم نخواهی فگند چرا کندی اندر زنخ چاه من

دل و جان بهٔک نظرت او را سپرد بلی عشق خوبان نه کاریست خرد چو در طلعت و قامتش خیره ماند نوازیدش و پیش خود در نشاند ز شادی یکی شعر آغاز کرد بدل در، در ِ خرمی باز کرد بدو گفت ایا لعبت خوب چهر دلم بسته کردی تو دربند مهر

به تیغ بلاشان فروکوفت خرد بدان کش هوا بود بگرفت و برد چو برگشت و برحی خود رفت باز بدیدار گلشاهش آمد نیاز مر آن دل گسل ماه را پیش خواند بدیدار او در شگفتی بماند یکی گلبن لعل روینده دید تذرو گرازان و یا زنده دید درفشان یکی ماه دو هفته دید همه بر گل و لعل بشکفته دید

چو آگه شد از حال گردان سپهر کی با یک دگرشان بپیوست مهر همی بود و بر درد گشته صبور که تا هر دو کی کرد خواهند سور در آن شب کشان عقد بد ساختن سه منزل زمین کردشان تاختن سحر گه به نزدیک ایشان رسید به کام دل خویشتن شان بدید یکی بهره هشیار و یک بهره مسـ*ـت درآمد به شمشیر و بگشاد دست

چنین چند گه ک.س فرستاده بود ز هر گونه پیغامها داده بود ندیده بد از باب گل شه جواب نه اندر خطا و نه اندر صواب از آن با شگونه دلش تفته شد چو شیری که بر گور آشفته شد همی بود خاموش پرسان خبر ز گلشاه وز ورقهٔ پر هنر نشسته به آرام و آهستگی که تا کی کنند عقد پیوستگی

ز بس نعت آن لعبت خوب چهر بدلش اندرون رسته بدبیخ مهر فرستاده بد پنج شش ره پیام سوی باب گلشاه فرخنده نام که با مهر من مهر پیوسته کن در کینه و داوری بسته کن به من ده تو آن دل گسل ماه را پری چهره گلشاه دل خواه را مکن جان فدا بهر فرزند را یکی پند بس مرخردمند را

تو دانی که از ورقه من کم نیم اگر مرو را خویش و و بن عم نیم شنیدم که با ورقهٔ تیز چهر درآمد به عهد و به پیوست مهر زورقه چه خیزد، چه آید از اوی؟ ز جوی تهی آب دریا مجوی! چه در خورد ورقه است گلشاه تو به من گردد آراسته گاه تو ز قول من ار بگسلی هوش ورای شبیخون و جنگ مرا دارپای

بریشان یکی مهتر شاه فش صف آشوب و گردن کش و کینه کش به نسبت شریف و به مردی تمام ربیع ابن عدنان و ضبی بنام بنی ضبه بد نام آن شهر و حی کی مال بنی شیبه کردند فی ربیع ابن عدنان ز گل شه خبر شنیده بد از مردم بابصر کی چونست دیدار و فرهنگ اوی قد چابک و روی گل رنگ اوی

بنی شیبه گشته بر آن کشتگان دوان ورقه هر سو چو دیوانگان نه ز احوال بابک بدش آگهی نه ز احوال آن زاد سرو سهی ز من بشنو اکنون گه تاختن که آورد از بهر کین آختن یکی حی بد برسه منزل زمین مقام هزبران پرخاش و کین سپاهی همه صف در و جان سپر همه آهنین شخص و رویین جگر

ربودند گلشاه دل خسته را مر آن دل گسل سرو نورسته را چو کردند از هر سویی جست و جوی سوی خانهٔ ورقه دادند روی بجستنش کردند دیری درنگ بدان تا مگر آورندش بچنگ چو بسیار جستند کم یافتند برفتن همه روی برتافتند چو رفتند آن لشکر تیره رای به پیروزی و خرمی باز جای

بدین روی غافل بدند آن گروه که در کین ز ک.س نامدیشان ستوه بماندند آن شب همه ممتحن کی بی ساز بودند آن انجمن هزبر ارچه چیره بود روز جنگ چگونه کند جنگ بی یشک و چنگ چو بی ساز بودند بگریختند تهی دست ابا خصم ناویختند چوزیشان عدو بی کرانی بخست ز کین باز کردند کوتاه دست یکایک به تاراج دادند روی...

شب تیره و زخم شمشیر تیز ازین صعب تر چون بود رستخیز بکشتن همه گردن افراشتند کسی را همی زنده نگذاشتند براندند بر خاک بر سیل خون شد از خون گردان زمین لاله گون نخست از بنی شیبه ک.س نام و ننگ که با ک.س نبد سازو آلات جنگ گمانی نبرد ایچ ک.س در جهان کی بتوان بریشان زدن ناگهان

برآمد ز گردون و هامون خروش مصیبت شد آن شادی و ناز و نوش زمین شد پر از مرد شمشیر زن که بد پیش شمشیر شان شیر زن سپاهی همه سرکش و تیره رای همه دیو دیدار و آهن قبای ز بهر شبیخون و از بهر کین تو گفتی که بر رسته اند از زمین همه تیغها از نیام آخته همه کینه و جنگ را ساخته

به شادی همی گردن افراشتند کجا نعره از چرخ بگذاشتند غریویدن نای و آواز چنگ همی رفت هر جایگه بی درنگ برآمد خروشیدن بم و زیر ز خاک سیه سوی چرخ اثیر می لعل رخشنده از سبز جام چو مریخ می تافت در گاه بام هنوز عقد ناکرده راست که از هر سویی غلغل و نعره خاست

پسر مر ترا دشمن منکرست ولکن ز جان بر تو شیرین ترست چو از حال ایشان خبر یافتند بوصل دو دلبند بشتافتند دل و جان از انده بپرداختند بهر گوشه ای بزم برساختند بنی شیبهٔک سر بیاراستند کجا سور کردن همی خواستند بهر جایگه آتش افروختند بر او عود و عنبر همی سوختند

گه عشق بر هر دو غم بیختی گه این زان و آن زین درآویختی دو غمشان گه عشق گشتی هزار دو لبشان گه بوسه گشتی چهار که در دیده شان نامدی هیچ خواب نرفتی میانشان سخن ناصواب چو بر سر نهادی فلک تاج زر شه روم بر زنگ کردی حشر دو دل سوخته عاشق تیره رای شدندی به تیمار و غم باز جای چو از شانزده سالشان برگذشت...

در هر دو مسکین نگه داشتند ز هم شان جدا کرد نگذاشتند دل آن دو بیچارهٔ دل شده همه روز بودی چو آتشکده چو شب مایهٔ قیر گون خواستی فلک را به گوهر بیاراستی از آرام گه آن دو نخل ببر برون آمدندی بر یکدگر گه این بر گشادی بر آن راز خویش گه آن عرضه کردی برین ناز خویش