نتایح جستجو

بحی بنی شیبه در ک.س نماند که او نامهٔ عشق گل شه نخواند شه ورقه مسکین دل سوخته به دل در ز عشق آتش افروخته بدان هر دو زیبابت کش خرام عجب شادمانه دل باب و مام ز دل دادن آن دو سرو سهی ز احوالشان یافتند آگهی چو هنگام بیداری و جای خواب ندیدند ازیشان ره ناصواب

پراگنده شمشاد را در عبیر نهان کرده پولاد را در حریر سمن برگ او زیر مشکین گره گره بر گره صد هزاران زره ز عنبر نهاده بگل بر کله ز سنبل علم بسته بر سنبله همه روی حسن و همه موی میم همه زلف تاب همه جعد جیم سیه نرگس ناوک انداز اوی بگسترده اندر عرب راز اوی

شب و روز با مهر پیوسته بود کی از کودکی باز دل خسته بود بحی خود اندر میان عرب ببیگاه و گاه و به روز و به شب بتی بود پر ظرف و پر حسن و زیب دو چشم از عتیب و دو زلف از نهیب درفشان مهی بود بر زاد سرو پراگنده بر ماه خون تذرو فگنده بلولو بر از لاله بند پراگنده بر سرو سیمین کمند

بر آن هر دو بیچاره از رنج و تاب سیه بود روز و تبه بود خواب چو شد عمر هر دو ده و پنج سال شدند از هنر آفتاب کمال چو گوهر شدند آن دو اندر صدف چو خورشید گشتند اندر شرف هنر یاب گشتند و فرهنگ یاب سخن گوی گشتند و حاضر جواب چنان گشت ورقه ز فرهنگ و رای که کُه را به نیرو بکندی ز جای سواری شجاع کی به...

گه این از لب آن شکر چین شدی گه آن عذر خواهندهٔ این شدی گه از زلف این،‌ آن گشادی گره گه از جعد آن، این ربودی زره گه این شکر ناب آن خورد خوش گه آن زلف پُرتاب این گیر کش چو آموزگار آمدی باز جای شدندی سراسیمه و سست رای برین سان همی دانش آموختند به مهر دل اندر، همی سوختند

چو فارغ شدندی ز تعلیم گر به مهر آمدندی بر یکدگر به سوی وی این گاه نگریستی دمی بر زدی سرد و بگریستی گه آن سوی این دیده انداختی به ناله دل از غم بپرداختی چو خالی شدی جای آموزگار دل آن دو آسیمهٔ روزگار به شوق وصال اندر آمیختی فراق از بر هر دو بگریختی

نه بی آن دل این همی کام یافت نه بی این زمانی وی آرام یافت دل هر دو از کودکی شد تباه به درمان و حیلت نیامد براه چو ده سال پروردشان روزگار نشاندندشان پیش آموزگار معلم به تعلیم شد در شتاب که تا هر دو گشتند فرهنگ یاب اگر چند در عشق می سوختند بی اندازه فرهنگ آموختند

یکی ماه عارض یکی لاله خد یکی سیم ساعد یکی سرو قد بهٔکجای بودند هر دو بهم کی این ابن عم بود و آن بنت عم زرفت قضا وز گذشت سپهر هم از کودکیشان بپیوست مهر دل هر دو بر یکدگر گشت گرم روانشان پر از مهر و آزرم و شرم چنان شد دل آن دو نخل ببر کی نشکیفتند ایچ از یکدگر

یکی سرو بن بود آراسته بتی چون بهاری پر از خواسته یکی گوهری بود پر نام و ننگ یکی گلبنی بود پر بوی و رنگ مرو را پدر نام گل شه نهاد که خورشید رخ بود و حورا نژاد چو گل شاه و چون ورقهٔ تیز مهر نبود و نپرورد گردان سپهر چو دو سرو بودند در بوستان گرازان به کام و دل دوستان

بدو در دو سالار والامنش هنرورز و بهروز و نیکو کنش دو سالار و آن هر دو از یک گهر برادر ز یک مام وز یک پدر مر آن هر دو سالار را بود نام یکی را هلیل و یکی را همام مهین بود بر حسن و بر چابکی برآمد دکی از گه کودکی مر آن را کجا نام او بد هلال یکی دختری بود حورا مثال

زدود از دل کافران کافری به شمشیر و برهان پیغانبری همه حیهای عرب سر به سر سوی داد و دین آوریدند سر یکی حی بود اندران روزگار چو ارثنگ مانی به رنگ و نگار تو گفتی ز بس نعمت و خواسته یکی کشوری بود آراسته بنی شیبه بد نام آن جایگاه سپاهی درو صفدر و کینه خواه

سخن را بیاراست خواهم همی جمال از خرد خواست خواهم همی به نظم آورم سر گدشتی عجب ز اخبار تازی و کتب عرب چنین خواندم این قصهٔ دل پدیر ز اخبار تازی و کتب جریر چو از مکه پیغنبر ابطحی بهٔثرب شد و کار دین شد قوی بگسترد او در عرب دین پاک سر سر کشان اندر آمد به خاک

بگفتم بشیرین سخن این سمر که ک.س نیست گفته ازین پیشتر چنین قصه ای را ک.س از خاص و عام نگوید بدین وزن و انشا تمام من و حجره و توبه از شاعری گسسته شد اندر میان داوری من از بهر آن افسر سروری سخن راند خواهم بلفظ دری سخن بی شک از نظم رنگین شود عروس از مشاطه به آیین شود

آغاز قصه سخن بهتر از نعمت و خواسته سخن بهتر از گنج آراسته سخن مر سخن گوی را مایه بس سخن بر تن مرد پیرایه بس ز دانا سخن بشنو و گوش کن کی نامد دگر ز آسمان جز سخن سخن مرد را سر به گردون کشد سخن کوه را سوی هامون کشد سخن بر تو نیکو کند کار زشت سخن ره نماید بسون بهشت

تن جود و آزادگی را سر است سر فضل و فرهنگ را افسر است گه فضل آرایش عالم است بهر علم فخر بنی آدم است گه جود با شرم و با حشمت است کی با گنج و مالست و با هیبت است خدای جهان مرو را یار باد ز هر بد خدایش نگه دار باد نهای کی در اول نو بهار نشانده بدی عیدت آمد ببار به باغ طرب در به فرخنده بخت...

رخش لعل باد و دلش شاد باد همیشه جهان را جهان دار باد همه ساله دل شاد و خرم زیاد از اهوال این دهر بی غم زیاد بدو تازه بادا دل دوستان چو برگ گل سرخ در بوستان همی تا به محشر مبیناد رنج ز فرزند و مال وز ملک و ز گنج تو عیوقیا گرت هوش است ورای به خدمت بپیوند به مدحت گرای به دل مهر سلطان غازی بجوی...

بهارست جایی کجا روی اوست بهشتست جایی کجا خوی اوست چو جودش ببارد نبارد امل چو تیغش بخندد بگرید اجل فلک پایهٔ همتش را رهیست که در طلعتش فر شاهان شهیست ثنا را جز او ک.س خریدار نیست ثنا خود جز او را سزاوار نیست بر حلم او کوه را سنگ نیست بر طبع او باد را رنگ نیست همیشه جهان بستهٔ نام اوست کز...

ورقه و گلشاه دل پادشاهان شه خسروان که رایش بلندست و بختش جوان بزرگی کی سازد همی رای اوی برافراز هفتم فلک پای اوی همیشه چنین دولتش یار باد خدای جهانش نگه دار باد گل دولتش سال و مه تازه باد بزرگی و قدرش بی اندازه باد کی تا آسمان بگدرد قدر اوی نهد بخت بر مشتری صدر اوی نتابد جهان گردن از رای...

•○°●‌| به نام خدای واژه‌های ساده و صمیمی |●°○• 🌿 درود به همراهان تالار شعر 🌿 به کارگاه تمرین قالب دوبیتی خوش آمدید. اینجا قراره در چهار مصراع، یک احساس، یک تصویر یا یک اندیشه را روایت کنیم؛ کوتاه، ساده و ماندگار. تمرین‌های مربوط به آموزش دوبیتی را در همین تاپیک ارسال کنید. این بار موضوع تمرین...

🌿 آشنایی با قالب دوبیتی 🌿 دوبیتی یکی از قالب‌های کوتاه و دلنشین شعر فارسی است که از نظر ظاهر شباهت زیادی به رباعی دارد؛ اما چیزی که این دو را از هم جدا می‌کند، وزن عروضی متفاوت آن‌هاست. دوبیتی از گذشته در شعر فارسی جایگاه ویژه‌ای داشته و از مشهورترین دوبیتی‌های فارسی، سروده‌های باباطاهر هستند...