انجمن رمان نویسی کافه نویسندکان

تو آن بهشت برینی که جان خاکی من برای داشتنت عین آرزو شده است... +

داشتم روزی نگاری یاد می‌آید مرا هر زمان از یاد او فریاد می‌آید مرا مجمع اصحاب و وصل یار و ایام شباب همچو برق تیزرو با یاد می‌آید مرا هر دو چشم اشک‌ریزم در فراق دوستان نیل مصر و دجله بغداد می‌آید مرا همام تبریزی

من سرَم را شیره می‌مانم که یادت نیستم اما؛ پشت حجم بی‌خیالی دوستت دارم.)!

واژه اسپانیایی کِرِنسیا (Querencia): به معنی جایی که احساس امنیت میکنی، یه گوشه دنج اتاقت یا آغوش کسی که دوسش داری.

آن‌چه در مدت هجرِ تو کشیدم، هیهات در یکی‌نامه محال است که تحریر کنم... ?حافظ

درختی‌ام که بر آن حک شده‌ست نام کسی غمت مباد که یاد تو با من است هنوز فاضل نظری

دل من گرفته زینجا … هوس سفر نداری ز غبار این بیابان … همه آرزویم اما... چه کنم که بسته پایم

مثلِ کوهیــم و از این فاصله‌هامان چه غم؟ لذّتِ عشقِ من و تو، «نرسیدن به هم» است

روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه نبرم. روزی که هر لب ترانه یی ست تا کمترین سرود ، بوسه باشد. روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی و مهربانی با زیبایی یکسان شود. @همه