هنوز کامل نخوندم ولی یه فکری هست که نمیذاره بیشتر پیش برم.
ببین من هیچ وقت خودم یا کارم رو کوچیک ندیدم، از این کتابها هم کما بیش زیاد خوندم و خیلی وقته که این دسته از موضوعات رو زرد میدونم.
برای آدمهای کمالطلبی مثل من خوندن این کتابا میتونه زهرآگین باشه و از اونور بوم بندازتشون پایین.
همیشه افراط و تفریط مهمه و این که بخوای فکر بزرگ داشته باشی همونطور که اولش تو مقدمه گفته بود:« همهی ما بیش از این که خودمون متوجه باشیم. محصول تفکرات پیرامونمون هستیم.» گاهی خودمون هیچ تاثیری در سرنوشت یا تقدیرمون نداریم. هزار سال دست و پا زدن میون مرداب افکار پوسیده و تلاش برای تغییر شرایط فقط ادم رو خسته و پیر میکنه. سپردن خیلی از اعسار به جریان زندگی و نجنگیدن بهترین راه حله.
پیشنهاد میکنم رها کن از آنی دوک رو بخونید.
