فرض کن من به تلفن تو پاسخ ندادهام و گوشی را بر نداشتهام.
نکته در اینجا نیاز به زمان هست تا تو واکنش مرا در رابطه بعد از طی زمان لازم ببینی و صدایم را بشنوی؛
تو با خودت شروع به مکالمه ذهنی میکنی. میگویی :
اصلا من از اول میدانستم که با این دختر نباید معاشرت کنم. باید همان روز رابطهام را با او قطع میکردم. این دختر نمیفهمد که من کاری نکردم. من که منظوری نداشتم. واقعا این موجود غیر قابل تحمل است.
باید زودتر از اینها میفهمیدم و او را از زندگیام بیرون میکردم. هرگز حاضر نیستم قیافه و شکل و شمایلش را ببینم. من چقدر بدبختم. من که برای تولدش آن میهمانی را راه انداختم و...
میبینی یک مسئله کوچک با مکالمه ذهنی چه بلایی به سرش میآید؟!
نهایتا با مکالمه ذهنی سه نتیجه را تجربه خواهی کرد. (به جای دوستش میتواند: همسر، فامیل همسر، رئیس، همکار و پدر و مادر یا... باشد.)
من خوب هستم - او بد است
من بدهستم - او خوب است
من بد هستم - او بد است به این کار میگویند مکالمهی ذهنی.
وقتیکه از یک مسئله کوچک یک حکایت و دلخوری بزرگ و یا عدم باور و... (کلا احساسات بد و منفی) را تجربه میکنیم.
در ضمن به یاد داشته باشیم که مکالمه ذهنی معمولا حاوی بار منفی از انرژی است که این انرژی منفی هم ما را آزار میدهد و هم بر روی رابطه سالم تاثیر منفی میگذارد. و طرف مقابل ناخودآگاه در مسیر افکار منفی ما قدم بر میدارد و چه بسا در پارهای از موارد کلید بازیها در اینجا خورده میشود و...
راه حل چیست؟ با طرف مقابل از جایگاه بالغ وارد مکالمه بشویم و هر آنچه که در ذهن داریم با وی به شکل محترمانه و به دور از فضای احساس (این مکانی-این زمانی) مطرح کنیم.
