اختصاصی کُنـج ِدلی|.بَهاران.

[.بَهاران..بَهاران. عضو تأیید شده است.]

از من پرسید چطور وقتی کنارت نیست، این‌قدر دوستش داری؟
گفتم: وقتی عشقش در قلبت ریشه کرده باشد، دیگر فاصله و بود و نبودش اهمیتی ندارد؛ مهم این است که تا مغز و استخوان به او مبتلایم.
🌱

 

[.بَهاران..بَهاران. عضو تأیید شده است.]

‌آدم‌ها هیچ‌گاه نمی‌فهمند که ممکن است تو از کلام یا قضاوت اشتباهشان تا صبح بیدار مانده باشی. :)

آدم‌ها نمی‌فهمند که تو با یک جمله‌ی کوتاه، چه طولانی و عمیق غمگین خواهی‌شد و فکر خواهی‌کرد و رنج خواهی‌کشید.‌ :)

آدم‌ها نمی‌فهمند که تو چند بار در خلوتت برای اینکه خودت دلیل شکستنِ غرور خودت بوده‌ای و اجازه داده‌ای با تو، دور از شان یک انسان رفتار کنند، خودت را سرزنش خواهی‌کرد. :)

قوی به نظر می‌رسی و سرسخت؛
درحالی که از درون در شکسته‌ترین حالتت قرار داری، حتی اگر بخندی و ظاهرا همه چیز خوب باشد.
❤️🌱

 

[.بَهاران..بَهاران. عضو تأیید شده است.]

به درخت نگاه کردم
اختیاری جز سبز شدن و روییدن نداشت... ابتدا فکر کردم که کاش من هم چون درخت قدرت اختیار نداشتم و مجبور بودم به سبز شدن و قد کشیدن!
فکر کوتاهی بود!
من اختیار داشتم…
اختیار داشتم که سبز شوم،
تا غلیظ‌ترین سبزگونه‌ی هستی.
اختیار داشتم که قد بکشم،
تا بلندای اَبدیت…
همچنان که اختیار داشتم زرد بمانم وُ کوتاه وُ خشک...
مواجه‌ی سبزی بود!
درخت لحظه‌ی خزان را باور ندارد؛
برای همین می‌روید
برای همین قد میکشد...
:)❤️

علی_سلطانی