ما زائران دلشکستهی این خاکیم،
اگر امید را دمی رها نکردیم نه بدان دلیل بود که آن را در خود داشتیم؛
بل بدان سبب بود که امید را چون ودیعهای به دست ما سپرده بودند تا به دست دیگران بسپاریم...
ما خواستهایم که بی هیچ منتی پل باشیم میان کویر و باغ...
به این امید که عابران خوب، از دشت سوخته، به سبز باغ درآیند...
ابن_مشغله
نادر_ابراهیمی