در داستاننویسی، «صحنه» کوچکترین واحد دراماتیک روایت است؛ جایی که اتفاقی مشخص در زمان و مکان معین رخ میدهد و شخصیتها در آن با یک هدف، مانع یا تعارض روبهرو میشوند. طراحی درست صحنهها باعث میشود داستان منسجم، پویا و جذاب باشد. در واقع اگر ساختار داستان اسکلت یک روایت باشد، صحنهها اجزایی هستند که این اسکلت را به یک بدن زنده تبدیل میکنند. بسیاری از ضعفهای روایی در رمانها به طراحی نادرست صحنهها برمیگردد؛ مانند صحنههای طولانی و بیهدف، گفتوگوهای غیرضروری یا توصیفهایی که هیچ نقشی در پیشبرد داستان ندارند.