آموزش‌زبان‌خارجی اسم

2.سم مُعَرَّف (معین): اسمی است که بر چیز یا شخص مشخصی دلالت می‌کند. معرّف‌ها انواع مختلفی دارند:

*المُعَرَّف بِـ «ال»: اسمی که با «ال» شروع می‌شود.
*مثال: الرَّجُلُ یَقرَأُ. (مرد (مشخص) می‌خواند.)
*العَلَم (اسم خاص): اسمی که بر شخص، مکان، یا چیز خاصی دلالت می‌کند (اسم‌های خاص).
*مثال: مُحَمَّدٌ طالِبٌ مُجتَهِدٌ. (محمد دانش‌آموز کوشایی است.)
*مثال: القاهِرَةُ عَاصِمَةُ مِصرَ. (قاهره پایتخت مصر است.)
*المُعَرَّف بِالإضافَة (اضافی): اسمی که به یکی از انواع معرّف (مانند علم یا معرف به ال) اضافه شود.
*مثال: بابُ البَیتِ. (درِ خانه - «البَیتِ» معرف به ال است و «باب» را معرف کرده است.)
*مثال: کِتابُ عَلیٍ. (کتاب علی - «عَلیٍ» علم است و «کتاب» را معرف کرده است.)
*المُعَرَّف بِالنِّداء (منادی): کلمه‌ای که بعد از حرف ندا می‌آید.
*مثال: یا فاطِمَةُ، تَکَلَّمی. (ای فاطمه، صحبت کن.) - «فاطِمَةُ» معرف شده است.
 
د) از نظر جامد یا مشتق بودن:

1.اسم جامِد:
اسمی است که از کلمه دیگری گرفته نشده و اصل و ریشه است.
*اسم ذات: بر وجود خارجی دلالت دارد. (مانند: رَجُلٌ، بَیتٌ، شَمسٌ، حَدیبٌ)
*اسم معنی (مصدر): بر مفهوم و معنایی بدون در نظر گرفتن زمان دلالت دارد. (مانند: عَدلٌ (عدالت)، عِلمٌ (دانش)، عُقوبَةٌ (تنبیه)).
 
2.اسم مُشْتَقّ: اسمی است که از کلمه دیگری (معمولاً مصدر) گرفته شده است. انواع آن عبارتند از:

*اسم فاعل: بر انجام‌دهنده کار دلالت دارد. (مانند: عالِمٌ (دانشمند - کسی که می‌داند)، کاتِبٌ (نویسنده - کسی که می‌نویسد)).
*اسم مفعول: بر کسی یا چیزی که فعل بر او واقع شده دلالت دارد. (مانند: مَعلومٌ (دانسته شده)، مَکتوبٌ (نوشته شده)).
*صفت مُشَبَّهَة: بر صفتی ثابت و پایدار در موصوف دلالت دارد. (مانند: حَسَنٌ (زیبا)، عَظیمٌ (بزرگ)).
*اسم تفضیل: برتری چیزی بر چیز دیگر را در صفتی بیان می‌کند. (مانند: أَفضَلُ (بهتر)، أَکبَرُ (بزرگتر)).
*اسم زمان: بر زمان وقوع فعل دلالت دارد. (مانند: مَوعِدٌ (وقت ملاقات)، مَطلَعٌ (وقت طلوع)).
*اسم مکان: بر مکان وقوع فعل دلالت دارد. (مانند: مَجلِسٌ (محل نشستن)، مَطبَخٌ (آشپزخانه)).
*اسم آلت: بر ابزار و وسیله انجام کار دلالت دارد. (مانند: مِفْتاحٌ (کلید)، مِصباحٌ (چراغ)).
 
عقب
بالا پایین