این جزئیاتی که گفتی خوبه اما بازم یه سری نکات هست
بیا اول از مشکل اصلی تاکارا شروع کنیم
تا جایی که از گفتههات فهمیدم، تاکارا یه باور داره که آدمای مهربون اغلب به جای کمک کردن واقعی فقط ترحم میکنن
چرا؟ چون خودش قربانی همین نوع ترحم شده بود برای همین وقتی کسی بهش توجه میکنه حس میکنه ترحم بهش میکنن
نتیجه رفتاریش هم میشه این که از بیرون آرومه ولی دلشورع داره ، ذهنش به هم ریختهس و تیک عصبی داره.
حالا راجب نقطه شکست
یه جایی توی داستان باید یه اتفاقی بیوفته که ترسش یا باور اشتباهی که داره به واقعیت نزدیک بشه.
حالا بخوام مثال بزنم گفته بودی توی داستانت یکی از شخصیتهات مشکل قلبی داره، از اون استفاده میکنیم.
تاکارا نگران اون شخص میشه ولی اون طرف خودش هزار جور دیوار دفاعی داره و یهو توی یه زمانی برمیگرده مثلااا به تاکارا میگه «داداش من ترحمت رو نمیخوام!»
این جمله برای تاکارا حکم چیزیو داره که اذیتش میکنه
چون چیزی که ازش متنفره رو به خودش نسبت دادن
«اینا فقط مثاله»
حالا لحظه تغییرش باید طوری باشه که از بدبینی بیاد بیرون، معمولا هم از سمت کسی میاد که بیشترین تاثیر رو روش داره
یه جمله از یک شخص خیلی مهم میتونه باورش رو تغییر بده
بعدش هم کم کم میفهمه هر نگرانیای دلیل نمیشه که بگی اون ترجمه.
نقطه اوج چیه؟
نقطه اوج زمانی اتفاق میوفته که شخصیت برخلاف الگوی ثابتی که الان داره عمل کنه.
مثلا تاکارا احساساتش رو همیشه پنهان میکنه
ولی یهو تو یه قسمت بر خلاف این الگو یهو حقیقت رو میگه
از تاکارا شروع میکنم. به ترحم حساسه؛ چون تو یه زمانی(سال آخر راهنمایی)خودش تجربه ش کرده و میدونه چهقدر نفرت انگیزه. دلیل تجربه این قضیه هم شایعههایی بوده که پشت سرش پیچیده بود. از دورویی هم نفرت داره؛ چون دیده پدرش از همین رفتار ضربه خورده.
یه نمونه از دیده شدن این تناقض، اینه که ساکته؛ ولی پلکش میپره.
مسیر رشد شخصیتیش؛ اول از همه مربوط به رسیدن از بدبینی به واقعبینیه.
نقطه اوجش، راستش برای این کمک می خوام.
نقطه شکستش، جائیه که تقریبا از همه چیز ناامید میشه و نقطه تکاملش، اون جاست که به واقعبینی میرسه.
