گاهی بزرگترین اشتباه ما این است که وقت، انرژی و احتراممان را خرج آدمهایی میکنیم که نه ظرفیت دریافتش را دارند و نه شایستگی نگهداشتنش را.
چنین آدمهایی به جای قدردانی، دچار توهم میشوند و فکر میکنند ارزش و جایگاهی بالاتر از آنچه واقعاً هستند دارند.
ارزش بیش از حد به آدمهای اشتباه دادن، مثل آب دادن به گیاهی خشکیده است که ریشهای برای رشد ندارد. نه تنها نتیجهای ندارد، بلکه باعث میشود آن فرد پرروتر، طلبکارتر و حتی بیاحترامتر شود.
فراموش کنیم که احترام و محبت باید جای درست صرف شود. وقتی به انسانهای سطحی یا ناسپاس بها میدهیم، ناخواسته جایگاه آدمهای اصیل و باارزش را کوچک کردهایم. در واقع، احترام بیجا مثل ارزانی کردن چیزی کمیاب است؛ وقتی زیاد و بیحساب خرج شود، ارزش خودش را از دست میدهد.
چنین آدمهایی به جای قدردانی، دچار توهم میشوند و فکر میکنند ارزش و جایگاهی بالاتر از آنچه واقعاً هستند دارند.
ارزش بیش از حد به آدمهای اشتباه دادن، مثل آب دادن به گیاهی خشکیده است که ریشهای برای رشد ندارد. نه تنها نتیجهای ندارد، بلکه باعث میشود آن فرد پرروتر، طلبکارتر و حتی بیاحترامتر شود.
فراموش کنیم که احترام و محبت باید جای درست صرف شود. وقتی به انسانهای سطحی یا ناسپاس بها میدهیم، ناخواسته جایگاه آدمهای اصیل و باارزش را کوچک کردهایم. در واقع، احترام بیجا مثل ارزانی کردن چیزی کمیاب است؛ وقتی زیاد و بیحساب خرج شود، ارزش خودش را از دست میدهد.