۲. افراد با «باور نجاتدهندگی» (The Savior Complex)
مشخصات:
1-خود را مسئول خوشحالی و آرامش دیگران میدانند.
2-دوست دارند «نقش درمانگر» یا «نجاتدهنده» را در رابطه بازی کنند.
3-از کودکی یاد گرفتهاند که عشق یعنی فداکاری و تحمل رنج دیگران.
چرا آسیبپذیرند؟
دوست سمی خود را همیشه قربانی نشان میدهد. میزبان نجاتدهنده دقیقاً به دنبال همین موقعیت است: «من میتوانم او را تغییر دهم». دوست سمی این باور را تقویت میکند و میزبان را در یک چرخه بیپایان «بخشش و امید» نگه میدارد.
جمله کلیدی درونی آنها: «اگر من نجاتش ندهم، کی نجات میدهد؟»
مشخصات:
1-قبلاً در خانواده یا روابط گذشته به آنها گفته شده: «تو زیادی حساسی» یا «اینطور که تو میگی نبوده».
2-برای قضاوت درباره واقعیت به دیگران وابستهاند.
3-اغلب در تصمیمگیری دچار تردید هستند.
چرا آسیبپذیرند؟
این افراد شک به خود را به عنوان یک عادت فکری حمل میکنند. وقتی دوست سمی میگوید «چنین چیزی هرگز رخ نداد» یا «تو داری اشتباه میکنی»، میزبان بلافاصله فرض میکند مشکل از خودش است. این همان در طلایی است که انگل از آن وارد میشود.
جمله کلیدی درونی آنها: «احتمالاً حق با اوست. من همیشه آدم حساسی بودهام.»
۴. افراد دارای «مرزهای شفاف اما انعطافپذیر بیش از حد»
مشخصات:
1-ظاهراً اصول و خط قرمزهایی دارند.
2-اما در عمل، برای حفظ آرامش، مدام از مرزهای خود عقبنشینی میکنند.
3-به سختی «نه» میگویند، مخصوصاً به کسی که قبلاً محبتی کرده.
چرا آسیبپذیرند؟
دوست سمی دقیقاً مرزهای این افراد را آزمایش میکند. اول یک درخواست کوچک، بعد کمی بزرگتر. هر بار میزبان میگوید «این آخرین بار است». اما دوست سمی میداند که این میزبان هرگز به وعده «نه» خود عمل نمیکند. مرزهای نقاشی شده، بدون حصار واقعی، هیچ امنیتی ایجاد نمیکنند.
جمله کلیدی درونی آنها: «فقط این یک بار دیگر. بعد نه میگویم.»
