نتایح جستجو

مرا یاری ده، مرا یاری ده مگذار در این برهوت بی‌یار و یاور فرسوده شوم مرا یاری ده، مرا یاری ده مگذار سرنوشت، بوسه‌ای از مرگ بر لبانم بنشاند.

سندی/ امشو شوشه لیپک لیلی لونه؟ 🤔

● مقصدتون کجاست روستای ساحلی دورافتاده ● سه چیزی که قطعا با خودتون می‌برین گوشی، ایرپاد، کیف پول ● دو چیزی که عمدا جا می‌ذارین ساعت، آینه ● چیزی که مطمئن نیستین لازمتون میشه یا نه کفش ● حسی که موقع چمدون بستن دارین رهایی ● می‌تونین یه یادداشت کوتاه هم برای مخاطبی که می‌خواین بزارین می رم. شاید...

تخم وفا و مهر در این کهنه کشته زار آن گه عیان شود که بود موسم درو

قاصد ز برم رفت که آرد خبر از یار باز آمد و اکنون خبر از خویش ندارد حرف گاف

یارم چو قدح به دست گیرد بازار بتان شکست گیرد

دردم از یار است و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم

شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی؟ سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟ حرف شین

ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند

آب شیراز و آب رکنی و این باد خوش نسیم عیبش مکن که خال رخ هفت کشور است

در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست مس*ت از می و میخواران از نرگس مستش مس*ت

وای بر شهری که در آن مزدِ مردانِ درست از حکومت غیرِ حبس و کشتن و تبعید نیست نفر بعدی لطفا با کاف

https://forum.cafewriters.xyz/threads/45483/ درخواست نقد

اعلام آمادگی

سلام عزیزم امیدوارم حالت خوب باشه :gol narenji:من اصلا هیچکس رو اینجا نمیشناسم. گفتم از این طریق باهات آشنا بشمt-icon12 1. بزرگترین ترست تو زندگی چیه؟ 2. وقتی عصبانی می شی چی کار می کنی؟ 3. منطق یا احساس؟ 4. غذای مورد علاقت چیه؟ 5. به نظر خودت تو انجام چه کاری خیلی مهارت داری؟

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند چون به خلوت می‌روند آن کارِ دیگر می‌کنند مشکلی دارم، زِ دانشمندِ مجلس بازپرس توبه‌فرمایان، چرا خود توبه کم‌تر می‌کنند؟

درود، پایان دلنوشته شیشه خالی تام فورد برای موزه دلتنگی https://forum.cafewriters.xyz/threads/45483/

شیشه را به پیشانی تب دارم می چسبانم، نفسی عمیق می کشم، بوی تام فورد را از لایه به لایه ی کالبد عبور می دهم به قلب می رسانم و در ژررفای آن پنج وارونه، عطرش را به خاطراتت پیوند می زنم. لبخندی از جنس وصال روی لب هایم می نشیند. شیشه را با تمام وجود به آغوش می کشم. لبخند عمق می گیرد و خون در رگ...

دلنوشته ام را زیر و رو می کنم و این حجم از ناشیرینی کامم را گَس می کند. شیشه ی خالی عطرت را از از جلوی آینه برمی دارم شیئی که در نبود تو به حافظه‌ی خانه و آخرین ردّ حضورت بدل شده است و چون نقطه ای سفید در انبوهی از سیاهی چشمِ دل می نوازد... و کاش بتواند اندکی از سنگینی غم من و این نوشته...

تِلو تِلو خوران از اتاق بیرون می آیم . چانه ی به رعشه افتاده و بغض چمباتمه زده در گلویم امان فکر کردن نمی دهند. چشم بی درنگ می بارد و روح غبار گرفته ام را می شوید. انگار کسی طنابی نامرئی را از گلویم جدا می کند. و من راه نفس کشیدن را پیدا می کنم. و این اشک چه کار ها که نمی کند!