فرصتهای زندگی،
به قطارهایی میمانند میآیند و میروند،
دریغ از آن هنگام که پس از تلاش بسیار
درب قطاری مقابل قدومت بسته شود،
و تو چارهای نداری جز صبر، تا قطار
بعدی از راه برسد...
تو مقصد را خواهی یافت باور کن…
قطار بعدی در راه است ناراحت نباش،
اگر هم نیامد، خود چراغی بیفروز،
سیاهی تونل زندگی را فراموش کن،
و غمگین مباش که قطار بعدی تو خواهی
بود...
فرصتهای زندگی،
و حتی آدمهایش،
به قطارهایی میمانند میآیند و میروند،
دریغ از آن هنگام که پس از تلاش بسیار
درب قطاری به رویت بسته میشود،
کسی که دوستش داشتی سوار میشود و تو میمانی و سکو…
و در روابط،
گاه تو همان کسی هستی که منتظر میمانی،
گاه همان که بیخبر میرود.
اگر قطاری نیامد،
خود چراغی بیفروز برای کسی که پشت مانده،
سیاهی تونلِ تنهایی را فراموش کن،