دشواری تغییر ریشه در ساختار زیستشناختی، روانشناختی و اجتماعی انسان دارد. مغز ما برای حفظ انرژی و کاهش خطر، الگوهای تکراری را به تغییرات ناشناخته ترجیح میدهد. در واقع، «منطقه امن» فقط یک عبارت انگیزشی نیست؛ بلکه بازتابی از سازوکارهای بقای نیاکان ماست. تغییر، چه کوچک و چه بزرگ، همواره با عدم قطعیت، از دست رفتن کنترل و نیاز به یادگیری مهارتهای تازه همراه است که همگی منابع روانی و عصبی زیادی مصرف میکنند. به همین دلیل، حتی تغییرات مثبت نیز میتوانند استرسزا باشند.