- نمیدونم از کِی شروع شد؛
از کجا یاد گرفتم هر چیزی یا هر کسی که ذهنمو درگیر میکنه، اعصابمو خسته میکنه یا باعث دلگرفتگیم میشه، باید از زندگیم بره کنار!. 🌱
یه زمانی فکر میکردم باید بسازم، سکوت کنم کنار بیام ..
ولی حالا فهمیدم هیچکس به اندازهی خودم مسئول آرامش حال خوبم نیست.
آخه برای چی باید اطرافم پر باشه از آدمایی که فقط انرژی منو میگیرن و حال دلمو سنگین میکنن؟ :)
دنیا پر از آدماییه که میشه باهاشون راحت بود،
خندید،
آروم گرفت ؛
پس چرا باید به اونایی بچسبم که فقط آشفتم ام میکنن؟
من دیگه از رفتنِ هیچکس نمیترسم
و زندگی کوتاهتر از اونه که صرفِ تحملِ آدمای اشتباه بشه؛
یاد گرفتم خودمو از هر چیزی که آرامشمو میگیره جدا کنم چون فهمیدم موندن با خودم امنتر از موندن کنار هر آدم اشتباهیایِ .
آدم خوب،
رابطه تمیز
و حس صادقانه هنوز هست
فقط باید جا براشون باز کنی گاهی باید برید،
پاک کرد،
خط کشید تا چیزای بیارزش جاشونو به آدمای درست بدن . .
حالا یاد گرفتم هر چی باعث دل گرفتگی و آشفتگی میشه باید ازش عبور کنم.
نه از روی بیاحساسی ، از روی احترام به خودم .
میخوام ادامه بدم، آرومتر، سبکتر، با خود واقعیم :)
