نگران ما نباشید ما خوبیم،نفس میکشیم و راه میرویم و حرف...
حرف...
حرف نمیزنیم
مدتهاست که حرفمان نمی آید
ما فقط به رسم عادت دوام می اوریم و ادامه میدهیم
و لعنت به این ادامه دادن
لعنت به اینگونه دوام آوردن...لعنت.
بزرگترین پشتوانه که در شرایط سخت به دادم میرسد
و انگیزهی ادامه دادنم میشود، استقبال مردم است.
مردمی که میفهمند و خوب میفهمند.
مردمی که به ما اعتبار و اطمینان میدهند.
مردمی که بهراحتی تکرار و ابتذال سرشان را به درد میآورد.
مردمی که کمتر به رسمیت شناخته میشوند
و همیشه جواب خواستههایشان را سرسری دادهایم.
مردمی که دردهایشان را میدزدند .
باشد، که شما خوب! چرا اینهمه فریاد؟
چرا بیغم و آسوده به جشنید
به پاکوبی و بزمید،
چرا خنده و شیرینی و بیداد؟
که اینجا همه ماتمزده و داغ عزیزان به جگر
سینهی لبریز غم و غصهی مادر
ز چه شادید؟
امان از دلِ بیشرم و بدونِ غمِ هر آدمِ بیذات.