دلنوشته‌ی فرو زیست | اثر نقره

[NOGHRE]

چرا این‌گونه بی‌اعتنا گشته‌ای؟ گویی غریبه‌ای بر تو گذر کرده و هیچ عهد و پیمانی میان ما نبوده است. من همانم که عمری را در سایه‌سار مهر تو تنفس کردم.
دستم را به سویت دراز کردم تا گرمای همیشگی‌ات را بجویم، اما دیواری میان ما سرمایی غریب انداخت.
هرچه تمنّا کردم که با کلامی یا اشاره‌ای مرا از این برزخ برهانی، جز بی‌تفاوتیِ مرگبار نیافتم.
آیا به راستی مرا از یاد برده‌ای یا این قهر را پایانی نیست؟

 

[NOGHRE]

غبار بر چهره‌ات نشسته و این خواب طولانی تمام وجودت را در بر گرفته‌است.
اینجا چقدر سرد است و چقدر بوی غربت و خاک می‌دهد.
دلم می‌خواست پیراهنت را، شانه‌هایت را چنگ بزنم و تو را از این بستر سرد بیدار کنم تا دوباره با من سخن بگویی، اما دستم تنها به خاکی سرد و سنگی سیاه‌پوش می‌رسد.

 

[NOGHRE]

اکنون ایستاده‌ام بر سر تربتی که تمام آرزوهای مرا در کام خویش فرو برده است. این سنگ سخت که نام تو را بر سینه دارد، حقیقتِ عریانی است که دیگر نمی‌توانم از آن بگریزم.
تو دیگر نمی‌آیی؛ تو در زیر این خاکِ تیره خفته‌ای و من زنده‌ای هستم که پیش از مرگ با تو در این گور دفن شده‌ام.

 

[NOGHRE]

پایان من همین‌جاست در کنار تو، اما فرسنگ‌ها دورتر از آغوشت.
امروز آمدم که بمانم؛ این بار برای همیشه و در جوار سکوت ابدی‌ات.
از روزی که رفتی نفس می‌کشم، اما انگار زندگی جایی در همین خاک کنار تو جا مانده است.
کاش صدای فریاد‌هایم به تو می‌رسید؛ که من هنوز یاد نگرفته‌ام چگونه بدون تو نفس بکشم!

 

[دیدگانــــــــدیدگانــــــــ عضو تأیید شده است.]