خیلی ممنونم واقعا به خاطر راهنماییات، خیلی دید خوبی بهم داداتفاقا همین سوال رو میخواستم بپرسم برای همین ازت پیرنگ خواستم. رمانهای ژانر اجتماعی معمولا همین شکلیه، از دل روزمرگی.ها بیرون میاد.
شما میگی هیچ ایدهای برای میانهی داستانت نداری. شروع اثرت کاملا مناسب ژانر اجتماعی. شروع از دل یک اشفتگی بزرگ که هرکدوم از کرکترهای رمان قرار تصمیم بزرگی بگیرن.
الان مسئله این نیست که ایدۀ اصلی شما ضعیفه، مسئله اینه که پیرنگ هنوز کامل شکل نگرفته و این حس که میگی شک داری کاملا طبیعی. منم رمان دومم و صرفاً با یک ایده شروع کردم. اولش شک داشتم که بتونم ادامهاش بدم ولی وقتی شروع کردم به نوشتن پیرنگ اصلی، داستان مسیر خودش رو پیدا کرد.
این تاپیک رو حتما مطالعه کن. کمکت میکنه پیرنگ خوبی بنویسی:
نه اصلا بنظرم بحرانهای بزرگ لزوماً نباید انفجاری باشه. اوج داستان میتونه یک لحظهی درنگ و فهمیدن، یک اعتراف، یک کشف کوچیک، یا حتی تصمیمی معمولی اما حیاتی باشه.
عمق شخصیتها مهمتر از تنوع حوادثه. پس «یک خانواده با وضعیت پیچیده، فرار لیلی، درگیریهای خاموش، روانکاوی، و مراقبت از یک مادر فلج» کاملاً کافی هستن.
ژانر اجتماعی به خودی خود سخته چون شما نه فقط از دید یک نویسنده که از دید یک جامعهشناس و از دید تکتک شخصیتهای رمانت جداگونه باید نگاه کنین، فکر کنین و عمل کنین.
من معمولا روی کاغذ مینویسم. شمااگه دوست داری تایپ کن.
ولی پیشنهاد میکنم. برای هر شخصیت داستانت یک پوشۀ جدا باز کنی و یا دفتر جدا و برای هرکدومشون جداگونه پیرنگ بنویسی. یعنی فریدون چطور فکر میکنه بعدا قرار چی کار کنه و عاقبتش چی میشه. برای گیتی و لیلی و حتی مادر فلجشون هم همینطور. مثلاً مادرش فقط فلجه حرف نمیزنه؟ مشکلش چطور پیش اومده؟ مثلا قبل فلج شدن چطور آدمی بوده؟ مثلا ادم بد دهنی بوده؟ یه طوری که خواننده فکر کنه این فلج، مجازات مادرشونه البته این ایدۀ منه! شما میتونی یهتر عمل کنی چون با کرکترهات آشنایی بهتری داری.
اینها رو انجام دادی حتما دوباره بهم پیام بده و من و در جریان بذار.
فقط سریع تسلیم نشو.
این رو یه فرصت ببین برای پیشرفتت در نوشتن. به بعدش فکر نکن.
و اگه سوال دیگهای داشتی حتما بپرس.
چشم حتما
باز هم مرسی ازت :)
