مشاعره |مشاعره با اشعار کاظم بهمنی|

[~راوـــی~]

دیگر دلم، رخت سفیدم، نیست در بند
دیروز طوفان شد، چه طوفانی دلم رفت

 

[شکوفـہ بـھـاری]

دیگر دلم، رخت سفیدم، نیست در بند
دیروز طوفان شد، چه طوفانی دلم رفت

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
او که هرگز نتوان یافت همانندش را

 

[~راوـــی~]

از رقیبان کمین کرده عقب می‌ماند
هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را

 

[شکوفـہ بـھـاری]

از رقیبان کمین کرده عقب می‌ماند
هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را

از در مسجد به جرم کفر هم بیرون شوم
در رکوعت می‌رسم خود را گدا جا می‌زنم

 

[~راوـــی~]

مادرم بعد تو هی حال مرا می‌پرسد
مادرم تاب ندارد غم فرزندش را

 

[شکوفـہ بـھـاری]

مادرم بعد تو هی حال مرا می‌پرسد
مادرم تاب ندارد غم فرزندش را

از مرگ پری، درون دریا غوغاست
هر گوشه برای او عزایی برپاست
این شوری افتاده به جان دریا
از گریهٔ دسته‌جمعی ماهی‌هاست

 

[~راوـــی~]

تا تو بودی در شبم، من ماه تابان داشتم
یک زمان پیشآمدی بودم که امکان داشتم

 

[شکوفـہ بـھـاری]

تا تو بودی در شبم، من ماه تابان داشتم
یک زمان پیشآمدی بودم که امکان داشتم

من که دائم پای خود دل را به دریا می‌زنم
پیش تو پایش بیفتد قید خود را می‌زنم

 

[~راوـــی~]

ماجراهایی که با من زیر باران داشتی
شعر اگر می‌شد قریب پنج دیوان داشتم

 

[Mansi]

مثل يک غنچه که از چيده شدن میترسيد
خيره بودم به تو و جرأت لبخند نبود