این چه دردیه که نبودنت ذره ذره نابودم میکنه.؟
نیستی،
هستی ها ولی کمرنگ...
چقدر بده بین موندن و رفتن گیر کنی.
توهم میدونی هیچوقت نمیتونم برم!
پس حداقل با موندنم عذاب نده...
حس اعتماد خیلی قشنگه، حس امنیت و اینکه حس کنم پناهمی.
من به تو افتخار می کنم، برای خودت، برای همین کسی که هستی.
لایق آینده ای درخشانی!
بهت ایمان دارم و تکیه می کنم?