همگانی [ حرف حساب ]

ما را چه شده ؟؟
عصر فضاست ؟؟ یا عصر غذاست ؟؟
در عجبم ، گرچه هیتلر مرد
هلیکوپتر ها آدمها را میکشند ، هنوز . . .
کاش سکوتی
قطره ای آب
ولی نه
انسانیت ما خفته در خواب
دلش مرده ،
نه یک سال ، بلکه صدهاسال …
 
  • Like
واکنش‌ها[ی پسندها]: FOROZESH
سلام بر آن‌هایی که
وقتی تو را خاموش یافتند
رهایَت نکردند؛
مگر بعد از آن‌که
نور و روشنایی را به تو بازگرداندند
 
مادربزرگ میگفت:
محبت مثل سکه است. اگه تو قلک دل کسی بندازیش، دیگه نمیتونی درش بیاری، مگه اینکه دلش رو بشکونی :)
 
کسانی هستند که از خودمان می رنجانیم؛
مثل ساعت هایی که صبح، دلسوزانه زنگ می زنند؛
و در میانِ خواب و بیداری، بر سرشان می کوبیم؛
بعد می فهمیم که خیلی دیر شده …!
 
اول مطمئن باش که نمیریزد
بعد تکیه کن
هرکس که تکیه گاه نمیشود…
 
به تمام آدم های اطرافتان ...
زمان دهيد تا خودشان انتخابتان کنند...
وجودتان را به کسی یادآور نشويد...
که ای فلانی من هم اینجا نشسته ام ...
تایم های بودو نبودت را می شُمارم...
بگذاريد خودشان بفهمند،...
یادشان بیایدکه در آنسوی مشغله هایشان...
کسی شبیه شما ...
با صبوری تمام چشم انتظارشان است...
چشم انتظار یک روزبخیر،يک سلام!
آدم ها را به اجبار کنار خودتان حفظ نکنید...
خودشان اگر بخواهند ...
سراغتان را می گیرند و اولویتشان می شوید!
 
img_8d031a0b_1780008958.jpg
 
تاحالا شده به داشته هایی کوچیکی در عین حال بزرگ که داری فک کنی (من همیشه بهش فک می کنم)
به خانواده ام
به پاهایی که باهاش راه میری
به چشمایی که باهاش می بینی
حتی به قلبی که موقع ناراحتی و.. گاهی درد می‌گیره
به بینی که باهاش نفس می کشی
به دستایی که باهاش میتونی هر کاری کنی
به طرز تفکر مثبتی دارم

شاید اینا برا برخی ادمها عادی باشه اما برا من بزرگترین دارایی من هستش ،در دنیایی که همه در تلاش‌اند تا چیزی را «بیشتر» داشته باشند، من یاد گرفته‌ام که چگونه با «کمترین‌ها» غنی‌ترین زندگی را داشته باشم
برا همین بیشتر اوقات در آرامش زندگی می کنم چون به داشته هام فکر می کنم
 
  • «حرف حساب» در حقیقت پژواکِ حقیقتی است که در سکوتِ جهان نهفته بود؛ گویی کلامی که، بی‌نیاز از اثبات، خودِ هستی را عریان می‌کند.
 
شما برای پاسخ‌دادن باید به انجمن ورود کنید.
کی این تاپیک رو خونده (کل خوانندگان: 34)
عقب
بالا پایین