اختصاصی نـورُ الـظِّـــلـــال | دِلــــانـه‌حَنیـسا

[Hanisa]

از دل خــوشـی‌هایـــــم همیــــــــــــن یـڪــدانه مـــیـےماند...​

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

دیدی گذشت آن همه آشفتگی پری؟
دیدی خودت در آینه...دیدی که بهتری

دیدی سپیده سر زد و آخر به سر رسید
شب‌های بی ستاره و بی ماه و مشتری

او تکیه گاه محکم تنهایی‌ات نبود
باید که می‌گذشتی از آن شانه سرسری

حالا قلم به دست بگیر و بیافرین
با واژه‌های تازه مضامین دیگری

جای غزل قصیده‌ی مردافکنی بگو
از زن...زنی رها شده از حس دلبری

باید زنی جديد زنی بخش ناپذیر
از تکه تکه‌های خودت در بیاوری

حالا به جای آه خودت را صدا بزن
با تارهای زخمی این لهجه‌ی دری

گردآفرید باش و بپوشان لباس رزم
بر قامت نشسته به پیراهن زری

آری درون آینه خود را نگاه کن
در این لباس تازه چقدر از همه سری

حالا کمی بخند...چرا گریه می‌کنی؟
غم دیو کوچکی‌ست.. نترس از غمت پری

بانو
سیدهتکنمحسینی​

 

[Hanisa]

ای عقل من ای قاضی ناعادل من!
یک بار جایت را عوض کن با دل من

آنجا ببین قد می‌دهی اصلاً به چیزی؟
از عشق پیدا می‌کنی راه گریزی؟

اصلاً برای عشق داری جوابی؟
یا می‌توانی بعد از آن شب‌ها بخوابی؟

معلول‌های عشق علت دارد اصلاً؟
دیوانگی اینجا خجالت دارد اصلاً؟

جای دلم بنشین غرورت را ببینم
سرشاخ شو با عشق زورت را ببیم

می‌بینی از چنگت چه آسان درمیاید
این پای چوبین از پسش کی درمیاید؟

لذت ببر اینجا پر از ضد و نقیض است
حال کسی خوب است اینجا که مریض است

دیدی دودوتای اینجا چار تا نیست؟
صد مرتبه در چاه افتادن خطا نیست؟

در چای تنها‌یی برای خود عزیزیم
ما عامدانه از طنابت می‌گریزیم

اینجا اگر چیزی نمی‌بینی نترسی
دائم اگر شادی که غمگینی نترسی

ما عاشقان خو کرده‌ایم اینجا به کوری
یعقوب‌های پیر تن مانده به دوری

اما تو تا دیدی کم آوردی رها کن
مثل همیشه پای خود ما را فدا کن

جانی اگر مانده فقط بردار و برگرد
ما هم نمی‌گوییم قاضی مان کم آورد!

- انسیه سادات هاشمی​

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

گنگ ترین تصویر
بانو
سوگل مشایخی​

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

عشق و هوس
بانو
سوگل مشایخی
​

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

عشق و هوس
بانو
سوگل مشایخی
​

چه زیبایی‌ بدون عشق قابل تصوره؟
دکتر ماحوزی عزیز، از عشق و سرمنشا تمام زیبایی‌های دنیا برای ما سخن میگن. از عشق و اهمیتش در کلام مولانا
مهمان قسمت ۱۶ «اکنون…» به میزبانی سروش صحت: دکتر امیرحسین ماحوزی، پزشک، ادیب و پژوهشگر حوزه ادبیات کلاسیک ایران
​

 

[Hanisa]

تا حمله بعدی، خداحافظ عزیزم...​

 

[Hanisa]

ما روزگاری عشق هم بودیم...
نه کافی‌است، اصلاح کن شاعر
به چشم خواهری زیباست ...​

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

در روزهای بی‌نفسی هم‌نفس کجاست
یک عشق یک تبسم دور از هوس کجاست

من خسته از رهایی و بی‌سرپناهی‌ام
بال و پری نمانده برایم قفس کجاست

گفتی مگو به هیچ‌کسی راز خویش را
من حاضرم بگویم آن هیچ‌کس کجاست

برگرد ای جوانی از دست رفته‌ام
ای عمر اشتیاق قدیم تو پس کجاست؟

فریاد می‌زنیم و به جایی نمی‌رسد
نشنیده ماند ناله‌ی ما دادرس کجاست؟

بانو
عطیه‌سادات حجتی​

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

دختر تهران! برایت ارمغان آورده‌ام!!
پسته‌های سبزوار و دامغان آورده‌ام

رنگ‌های شیمیایی ، روی لب‌هایت نریز
رفته‌ام مشهد برایت زعفران آورده‌ام

آب می‌نوشی عزیزم ؟ کاسه ی چینی چرا ؟!
ظرف خاتم‌کارِ اصلِ اصفهان آورده‌ام

سرفه کردی ؟ من بمیرم ! بازسرما خورده‌ای
بوعلی سینا ... طبیب هگمتان آورده‌ام !

" روز میلادت مبارک " ، هدیه ی ناقابلی‌ست
" طاق بستان " ،، یادگارِ باستان آورده‌ام !

شور شیرینِ تو دیدم ... بیستون ها کنده‌ام
تاکه عشقت را به دست از خسروان آورده‌ام

اسم بیگانه نیاور جنگ و خون برپا نکن
کاوه را با گرز و آرش با کمان آورده‌ام

بر نمی‌گردم بدونِ بردنت همراه خود
از لرستان صد جوانِ پهلوان آورده‌ام

ای لبت خرمای بم و خنده ات سوهانِ قم
حلقه ی موی خودت را ، به نشان آورده‌ام !

از سنندج آمده‌ام با امید یک " بله "
من دلی لبریز عشق و مهربان آورده‌ام !

جناب ِ
کاوه احمدزاده​