محفل ادبی [ بهش بگو ... ]

[Emily]

تو تمام روزگارانی را که نزیستم به من هدیه دادی.

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

تو خیلی چیزارو نمی‌دونی
تو نمی‌دونی چقدر پشت بداخلاقیام قربون صدقت رفتم
تو نمی‌دونی چقدر پیش خودم به وجودت افتخار کردم
تو نمی‌دونی چقدر وقتی خواب بودی باهات حرف زدم
تو نمی‌دونی چقدر وقتی ازم دور بودی از از دست دادنت ترسیدم
تو نمی‌دونی چقدر دوست داشتنت تو قلبم ریشه کرده
تو نمی‌دونی من چقدر فراتر از تصوراتت دوستت دارم.

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

میخوام بدونی من میمونم..
‏وقتی بالایی،وقتی پایینی،وقتی خسته ای،
‏وقتی دورت شلوغه،وقتی حالت خرابه،
‏وقتی تنهایی،وقتی خنده از رو لبت نمیره،
‏من میمونم..
‏هرچی هم که شد ما با هم درستش میکنیم.

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

من ازت ناراحتم باشم باز پناهم تویی
باز قلبم دنبال تو میگرده..
هرکجا که باشم،
تکیه گاهم و امیدم تویی..
با من قهر نکن که جز تو پناهی ندارم..
من باهات قهرم کنم بازم باید
به خودت زنگ بزنم تا حالم خوب بشه..
آخه تو هم دردی هم درمونی...

 

[آوین]

اگر تو باز نگردی
امید آمدنت را به گور خواهم برد
و کس نمی‌داند
که در فراق تو دیگر
چگونه خواهم زیست
چگونه خواهم مرد

 

[روباه سفید]

بابت همه چی متاسفم شاید نبخشی شاید برات مهم نباشه شاید تا بخوای منو ببخشی دیگه منی وجود نداره شاید هزاران شاید دیگه براورده نشه شاید....

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

می‌شناسی کسی‌ را بی‌رحم تر از من؟
منی که حتی تمام خودم را
برای فراموش نکردنت، فراموش کرده‌ام.

 

[.مَرزمِه..مَرزمِه. عضو تأیید شده است.]

سخت بود،
اما پذیرفتم
نباشم بهتر است…
می‌روم،
خوشبخت باشی،
گورِ بابای دلم…
نه اینکه
دوستت نداشته باشم،
نه اینکه
دلم
از تو خالی شده باشد،
فقط فهمیدم
گاهی دوست داشتن،
ماندن نیست…
گاهی
باید رفت
تا کسی که دوستش داری
آرام‌تر نفس بکشد.

من می‌روم،
اما نه آن‌قدر دور
که دعایت
به من نرسد.
نه آن‌قدر دور
که اسمت
از حافظه‌ام پاک شود.
من می‌روم،
اما دلم
همان‌جا می‌ماند…
کنارِ همان خنده‌هایی
که روزی
تمامِ جهانم بودند.
کنارِ همان نگاه‌هایی
که بلد بودند
تمامِ غرورم را
آرام کنند.
کنارِ همان صدایی
که هر بار
نامم را می‌گفت،
قلبم
دوباره جوان می‌شد.

من می‌روم،
اما با خودم
هیچ گلایه‌ای نمی‌برم.
فقط
کمی دلتنگی،
کمی سکوت،
و هزار حرفِ
نگفته…

شاید یک روز
در شلوغیِ زندگی،
ناگهان
به یادم افتادی.
شاید یک آهنگ،
یک خیابان،
یک شبِ بارانی،
یا عطرِ آشنایی
دلَت را لرزاند.

آن روز
فقط لبخند بزن…
نه برای رفتنم،
برای آن روزهایی
که صادقانه
دوستت داشتم.
من نخواستم
باری روی دوشت باشم.
نخواستم
حضورم
خستگیِ دیگری
به دلت اضافه کند.

برای همین
این‌بار
بی‌سروصدا می‌روم…
با دلی
که هنوز
به سمتِ تو برمی‌گردد.
با چشمی
که هنوز
در هر جمعی
دنبالِ تو می‌گردد.
با دستی
که دیگر
قرار نیست
به سمتت دراز شود.

اما
این را بدان…
هیچ‌کس
به اندازه‌ی من
از خوشحال بودنت
خوشحال نمی‌شود.
حتی اگر
این خوشبختی
کنارِ من نباشد.
سخت بود،
اما پذیرفتم…

بعضی عشق‌ها
برای رسیدن نیستند.
برای ماندن
در عمیق‌ترین جای قلب‌اند.

و تو…
تا آخرین نفس،
همان آدمی می‌مانی
که نبودنش
سخت بود،
اما
دوست داشتنش
زیباترین اتفاقِ زندگی‌ام شد…

#مـاکان

 

[پناه.]

تسکین می‌دهد مهرت
تمام اضطرابم را...

 

[SunShine]

روحِ باغِ شادِ همسایه
مس*ت و شیرین می‌خرامید و سخن می‌گفت،
و حدیثِ مهربانش روی با من داشت.
من نهادم سر به نرده‌ی آهنِ باغش
که مرا از او جدا می کرد،
و نگاهم مثل پروانه
در فضای باغ او می گشت.
گشتن غمگین پری در باغِ افسانه.
او به چشمِ من نگاهی کرد.
دید اشکم را.
گفت:
«ها،چه خوب آمد به یادم، گریه هم کاری ست.»
«اخوان ثالث»