محفل ادبی [ حال خود را به نثر بیان کنید ]

[پناه.]

آدمی گاه در ایستگاهی میان خواستن و نداشتن می‌ایستد جایی که نه غمی سنگین گلویش را می‌فشارد و نه شوقی روشن چشم‌هایش را به افق می‌دوزد. نه آن‌قدر خوشبخت که جهان را در آغوش بگیرد، و نه آن‌قدر شکسته که از پا بنشیند.