همگانی چالش " حافظه‌ی خیالی "

[یمنایمنا عضو تأیید شده است.]

" هو المحبوب "


[ خاطره‌ای که هیچوقت نبوده ولی انگار یک جایی در ذهنمان زندگی کرده...]


🔹️🔸️🔷️🔸️🔹️

سلام خدمت شما کاربران انجمن کافه نویسندگان
اینجا هستیم با یک چالش جدید!
این طور که، شما عزیزان می‌تونید در این تاپیک خاطره‌های خیالی بندیسید. بله خاطره‌های خیالی!
خاطره‌هایی که کاملا تخیلی هستن ولی باید طوری گفته بشن که واقعی به نظر برسه!

خاطره‌هایی که می‌تونن احساسی و دقیق باشن، یه روایت از آینده باشن، یا بخش کوچکی از خیال‌های غیر واقعی شما..‌

طوری بنویسید که انگار واقعا اتفاق افتاده( میتونید از جزئیاتی مثل رنگ‌ها، صدا، احساسات، لباس و... استفاده کنید) و نیازی نیست حتما پایان منطقی‌ای داشته باشه
پ.ن: یک حس یا لحظه‌‌ای از شما هم کافیه

و در پایان، چند موضوع رو برای خیال پردازی بیشتر شما مثال می‌زنم:
● پیاده‌ روی با خاطره‌ی کسی که دیگه در کنارم نیست
● وقتی که دنیا برای ۳ ثانیه متوقف شد
● دیدار با خودم در ۸۰ سالگی در ایستگاه قطار
● اون تابستونی که با یک دوست صحبت کردم
● اولین باری که عشق را در یک کتاب قدیمی لمس کردم
● غروب همیشگی کوچه شماره ۹
● اون کافه‌ای که فقط توی خواب‌هام بازه
● صبحی که آدم‌ها تصمیم گرفتن مهربان باشن
● گفت و گو با ناصرالدین شاه درباره عکاسی


《 لطفا اسپم ندید 》

اطلاعیه موضوع '[ درخواست دفترچه خاطرات اختصاصی ]'

1/15/24

°•○•● یا مَن يَعْلَمُ ضَمِيرَ الصَّامِتِينَ ●•○•°​

---

💠🔹️💠


بعضی از لحظات ثبت می‌شوند، ما دفتر ثبت احوال نیستیم امّا گاه دل‌مان تن به دریا می‌زند و با آن‌که سنگ نیست؛ خاطره‌ای را روی خود حک می‌کند.
قلب ثبت می‌کند، ذهن فراموش نمی‌کند. حال آن لحظه‌های درخشان چپ می‌روند و راست می‌روند، امّا در نهایت باز در کنج افکارت جاخوش کرده‌اند. به خودت که می‌آیی می‌بینی در سرت مهمان‌های ناخوانده فراوانی داری، بعضی گریه‌رو و بعضی خنده‌رو!

شما کاربران عزیز می‌تونید در تاپیک دفترچه خاطراتتون، اتفاقاتی که خیلی براتون اهمیت داره و به تازگی یا مدتی پیش رخ...​

• یمنا
• پاسخ‌ها: 84
• تالار: دفترچه خاطرات کاربران

• 
• 

اختصاصی موضوع '[ تاپیک پیشنهادات و انتقادات تالار گالری زندگی ]'

1/15/24

°•○°● یا ارحم الراحمین ●°○•°​

---

ضمن عرض سلام و خسته نباشید خدمت تمامی اعضای کافه نویسندگان!
اگر در هر بخش از تالار گالری زندگی دچار مشکل شدید، می‌توانید در این تاپیک سوالات خود را بپرسید.


◇◆◇​

---

کاربران حق پاسخ‌گویی را نداشته و صرفاً مدیریت بخش می‌توانند سؤالـات را پاسخ‌گو باشند.​

---

از ارسال پست اسپم، تشکر، عذرخواهی و... بپرهیزید.​

---

فقط دو نکته رو دقت کنید:
۱●○ پیشنهاداتتون جدید و ناب باشه...
۲●○ انتقاداتتون...​

• یمنا
• پاسخ‌ها: 0
• تالار: گالری زندگی

• 

[ مدیریت تالار گالری زندگی ]
​

 

[سارا مرتضویسارا مرتضوی عضو تأیید شده است.]

نسیم از انتهای اقیانوس موهای برهنه و بلند و خرمایی‌ام را به پرواز درآورده است. صدای منفجرکننده آهنگ کشتی کروز همه را به وحد آورده ولی من اینجا ایستاده‌ام. نوک کشتی و در حال پرواز با باد

 

[حدیثه خانم]

دستم را گرفته بودی و در خیابان قدم می‌زدیم، خیابانی که اسمش بین الحرمین بود. در گوشم زمزمه می‌کردی و حرف‌های همیشگی می‌زدی.
تنها چیزی که جلوی چشمانم بود، تصویری تار از گنبد بود. لبخند زدی و دوبار در گوشم گفتی:
_ بخند، اینجا جای گریه کردن نیست...

 

[Tiam.RTiam.R عضو تأیید شده است.]

در میان آن همه ادم صدایی آشنا شنیدم با دقت که نگاه کردم دیدمش قلبم دیگر نزد. مات چهره‌اش بود موهای سفید و چروک های روی صورتش چهره‌اش را دلنشین‌تر کرده بود. بدون اینکه فکر کنم به سمتت دویدم سخت در آغوشت گرفتم و از سال‌ها دوری برایت حرف زدم

 

[HIIIS]

لبخند نمادینم را موقع امضای چاپ آخرین جلد از کتاب هیس، هرگز فراموش نکردم. به خصوص که تو در گوشه‌ای با دوربین و چشمان به اشک نشسته من را تماشا می‌کنی!

 

[serino]

و در نهایت خودم موندم و خودم. نه؟
هه خنده داره هنوزم خود درگیری دارم ولی لااقل اینجا لازم نیست نگران چیزی باشم. اتفاقا دیشب کنار ساحل نشسته بودم. در حال کنار اومدن با افکار روان پریشانه ام دنبال پیدا کردن دلیل. یه مقصر. ولی هر موجی که میزد انگار لایه‌ی نازک آب ماسه‌های دست خورده‌ی افکارم را صاف میکرد. خالی می‌شدم. عاری از هر گونه عذاب وجدان، حس مسولیت و سرزنش‌های جامعه بی آنکه از خودم گله‌دار باشم آینده را طور دیگری تصور میکردم.
الان میرم داخل. بین اندک اهالی مهربون روستا شیر و نان میخوریم و روی حصیر و با بوی نم میخوابیم و فردا با کمال میل در کار‌های روستا کمک خواهم کرد تا بار دیگر آرامش و صلح درونی را در سادگی انسان حس کنم

 

[Z A H R A]

با دیدنش...
انگار آرام شدم.
انگار که تمامِ آنچه می‌خواستم را از دنیا گرفته بودم و حالا فقط می‌خواستم در آغوشش حل شوم، تا تهِ تهِ دنیا!

 

[Z A H R A]

چمدانم را جمع می‌کنم و لبخند می‌زنم.
جای جای خانه‌ را، با چشم‌ رصد می‌کنم و با نگاهم دل می‌کنم. و حال... وقت رفتن فرا رسیده بود!

 

[هیـــوآهیـــوآ عضو تأیید شده است.]

رهایش کردم
دیگر نگاهش ذوق دلتنگی را کور نمیکرد
لبخندش برایم معمای پیچیده نبود
عجله‌ای برای گرفتن دستتانش نداشتم
و اسمش کانون زلزله وجودم نبود اما باز هم دوستش داشتم.
دوستش داشتم و رهایش کردم.