۰۰۰

اینکه تن به انجام هر کاری نمیدی،
به زندگیت متعهدی و برای
خودت یه اصول و چهارچوبی داری،
نشون دهنده‌ی اصالت و تربیت
خانوادگیتـه...

در واقع این چهارچوبیـه که خودت برای
خودت تعریف می‌کنی و پایه و اساسش
از " خانواده " شکل می‌گیره...

اصالت رو نه میشه خرید، نه میشه اَداش
رو در آورد و نه میشه با بزک دوزک بهش رسید. اینکه خودت اینجا باشی، اما فکرت
جای دیگه، دور از شٲن انسانیــه...

اصالت یعنی دلت نمیاد خیانت کنی...
دلت نمیاد دورو باشی...
دلت نمیاد دروغ بگی و...
 
مقدمه:

«اصالت را نمی‌شود خرید، نمی‌شود وانمود کرد و با هیچ بزک دوزکی به دست نمی‌آید. اصیل بودن یعنی حرف و دلت یکی باشد، در خلوت همان باشی که در جمع، و برای هیچ نگاه گذرایی از ارزش‌هایت نگذری. اصالت، ریشه در خانواده دارد اما قد و قامتش را خودت می‌دهی؛ یعنی تعهد به زندگی، مرز داشتن، «نه» گفتن بدون ترس، و از ته دل نخواستن که خیانت کنی، دروغ بگویی یا دورو باشی. در ادامه، این مفهوم را در هفت دسته باز می‌کنیم...»
 
1- اصیل کسی است که آنچه در درون دارد (احساس، فکر، ارزش) با آنچه در بیرون نشان می‌دهد (رفتار، گفتار، واکنش) هماهنگ است. نه نقاب به صورت می‌زند، نه خود را برای دیگران بازتعریف می‌کند. این یکپارچگی، آرامش‌بخش و قابل اعتماد است.
 
2- آدم اصیل وقتی کاری با اصولش جور درنمی‌آید، به سادگی «نه» می‌گوید و نیازی به دروغ‌بافی یا معذرت‌خواهی اضافه ندارد. نه گفتن برای او ضعف نیست، بلکه قدرت مرزبندی سالم است. او می‌داند که «نه» گفتن به دیگران، درواقع «آری» گفتن به خویشتن خویش است.
 
3- ملاک اصالت، رفتار در جمع نیست؛ آنچه در خلوت می‌گذرد آزمون اصلی است. انسان اصیل وقتی کسی نگاه نمی‌کند، دروغ نمی‌گوید، خیانت نمی‌کند و کوتاه نمی‌آید، چون تماشاگر درونش همیشه بیدار است. او برای خودش قانون است، نه برای قاضی بیرونی.
 
4- انسان اصیل نقش بازی نمی‌کند تا دوست داشته شود، تأیید بگیرد یا منفعتی ببرد. او نمی‌تواند برای لحظه‌ای کسی شود که نیست، چون این کار روحش را خسته می‌کند. بزک دوزک ظاهری، برایش تحقیرآمیز است؛ حتی اگر همه آن را بپسندند.
 
5- اصیل بودن یعنی ارزش‌های پایه را از خانواده گرفته‌ای، اما آن‌ها را کورکورانه تکرار نکرده‌ای. آن‌ها را امتحان کرده‌ای، با تجربه‌های زیسته‌ات پالوده‌ای و در نهایت، مال خودت کرده‌ای. اصالت، کپی کردن نیست؛ بازآفرینی آگاهانهٔ میراث است.
 
6- گاهی اصالت را با «انجام کارهای بزرگ» اشتباه می‌گیریم، در حالی که بخش مهمی از اصالت، «انجام ندادن» است: دروغ نگفتن، خیانت نکردن، نفاق نورزیدن، تحقیر نکردن. اصالت، گاهی همان سکوت صادقانه است، نه فریادهای نمایشی.
 
7- آدم اصیل برای قاب اینستاگرام زندگی نمی‌کند، برای تعریف دیگران شاد نمی‌شود و برای بدگویی آن‌ها غمگین نمی‌گردد. شأن او از درون می‌آید، نه از ویترین. او می‌داند که غیبت ذهنی از لحظه‌ی حال، نوعی بی‌حرمتی به خودش است. پس «اینجا و اکنون» زیستن را تمرین می‌کند.
 
عقب
بالا پایین