قربانی در لحظهی تروما نتوانسته از خودش دفاع کند.
وقتی خطر تمام میشود، انرژی دفاعیِ سرکوبشده به صورت خشم بیدار میشود.
این همان نیرویی است که باید از او محافظت میکرد،
اما دیر رسیده و حالا تبدیل به آتشی درونی شده.
۲) خشم نسبت به خود
به دلیل شرم و گناه کاذب، قربانی ممکن است خودش را مقصر بداند.
برخی قربانیان از خشم میترسند؛
چون احساس میکنند اگر رهایش کنند،
ممکن است «همه چیز را ویران کند.»
این ترس باعث میشود خشم سرکوب شود،
اما این سرکوب رنج را شدت میدهد.